Het nieuws over de griepgolf verspreidt zich bijna net zo snel door Nederland als het virus zelf. Ook huize Mostert bleef helaas niet gespaard. Anderhalve week terug stapte de middelste met koorts uit het zwembad en daarna viel het ene na het andere gezinslid als een rij domino steentjes om. Zodra het gezin begon te wankelen schoot ik in de actiemodus. Op zondag, terwijl man en kinderen met koorts op bed of bank lagen, raasde ik als een gek door het huis. Kamers werden opgeruimd. Achterstallige wassen werden gedraaid en weggevouwen. Ik haalde de weekboodschappen en kookte een gigantische pan soep. Aan het eind van de dag was ik moe maar voldaan. Alles was gereed. Ook ik, het laatste domineesteentje in de rij, kon omvallen. Maar wonder boven wonder gebeurde dat niet. Mijn steentje stond schijnbaar net iets verder weg. Ondanks dat de kinderen meermaals over mij heen spuugten, hoesten en proesten, ben ik tot op heden gespaard gebleven.
Het voelde in één klap weer alsof we in corona tijd leefden.
Of dat nu een vloek of een zege is laat ik in het midden. Het betekende namelijk wel dat alle zorgtaken op mij aankwamen terwijl ik ondertussen gewoon moest werken. Het voelde in één klap weer alsof we in corona tijd leefden. Toevallig had ik het daar laatst nog over met een collega. Over hoe lang geleden die tijd lijkt. Over hoe je je bijna niet meer kan voorstellen hoe het leven toen was. Hoe je dat deed, werken met kinderen thuis. Nou, ik kan je vertellen, met één flinke griepgolf in je huis ben je zo weer terug in die tijd. De tijd van te lang te dicht op elkaars lip zitten. De tijd van proberen te grote hoeveelheden werk in te kleine hoeveelheden tijd gedaan te krijgen. De tijd waarin je heen en weer vliegt tussen kopjes thee met honing, mails, paracetamollen en online vergaderingen. Waarin je probeert moeder te zijn alsof je niet werkt en werknemer te zijn alsof je geen gezin hebt.
Zoals een volleerde werkende moeder deed ik alsof ik mijn volledige aandacht bij het gesprek had. Terwijl ik in werkelijkheid natuurlijk met een halfoor de bewegingen van mijn dochter volgde.
De eerste dagen waren eigenlijk nog het makkelijkst. Toen was iedereen zo ziek dat er bijna een serene rust in huis hing en ik redelijk ongestoord mijn gang kon gaan. Maar naar mate de koorts afnam, nam de onrust toe. Onze jongste dochter had op een gegeven moment weer genoeg leven in zich om te spelen. Terwijl ik met een collega online aan het vergaderen was, scharrelde zij een beetje rond op dezelfde verdieping. Zoals een volleerde werkende moeder deed ik alsof ik mijn volledige aandacht bij het gesprek had. Terwijl ik in werkelijkheid natuurlijk met een halfoor de bewegingen van mijn dochter volgde. Ik hoorde wat gerommel in de badkamer. De kraan ging zo nu en dan open en dicht. Ik deed alsof mijn neus bloedde. Wat kon er nu misgaan? Tot ik op een gegeven moment wel heel veel water hoorde en wat paniek doorklonk in de stem van mijn dochter. “Kees, wacht even…” zei ik nog, terwijl ik naar de badkamer sprintte. Daar trof ik dochterlief aan. Zeiknat, met grote ogen en haar handen in de lucht als een op heterdaad betrapte dief. Wat bleek: mevrouw had een stoeltje uit haar kamer gehaald. Naar de badkamer getild. Bij de wastafel neergezet. Een bekertje gepakt. Het op z’n kop in de wasbak gezet en vervolgens de kraan maximaal open gedraaid. Het gevolg: het water spoot met enorme kracht via het bekertje alle kanten op de badkamer door. Niet alleen mijn dochter was zeiknat. Heel de badkamer droop van het water. Zodra ik de kraan sloot, ging haar keel open. Ze gilde het uit terwijl ik haar koortsige vader verzocht haar een schone pyjama aan te doen. Ik keerde terug naar mijn laptop alwaar mijn collega mij nog bemoedigend toesprak: “Echt Daniëlle, dit is de mooiste tijd van je leven!”
De koorts is gezakt. Wat rest is veel gehoest, gesnotter en gechagrijn.
Inmiddels zijn we anderhalve week verder. De kinderen zijn allemaal weer één of meerdere dagen naar de opvang en school geweest. Manlief gaat komende week weer aan de slag. De koorts is gezakt. Wat rest is veel gehoest, gesnotter en gechagrijn. Deze griep heeft er flink ingehakt. De kinderen kunnen elkaar niet meer luchten of zien en weten amper nog hoe zij zichzelf zonder schermpje moeten vermaken. Hun lontjes zijn kort. De mijne misschien nog wel korter. Ik ben het gecommandeer, gemopper en gezorg meer dan zat en heb behoefte aan een momentje voor mijzelf. Gelukkig zijn daar de weekboodschappen en een klein laagje sneeuw. Kan iedereen op zijn eigen manier een beetje afkoelen…
Photocredits: <ahref=”https://www.freepik.com/free-photo/young-boy-blowing-nose_7795907.htm#fromView=search&page=1&position=38&uuid=bb0ae411-4548-4c6c-b34b-06194e52c283&query=Sick+kids”>Image by freepik</a>
