Wie al wat langer ronddwaalt op social media of Youtube, loopt met regelmaat een challenge tegen het lijf. Wat ooit begon met de ALS Ice Bucket Challenge is verworden tot een wildgroei aan de meest uiteenlopende (en meest onzinnige) online challenges. Voor de lucky few die niet bekend zijn met het concept: challenges zijn gekke opdrachten die mensen doen, filmen en delen, en die andere mensen vervolgens gaan nadoen. Simpeler gezegd: Vroeger was het antwoord op de vraag ‘Als Jan in de sloot springt, spring jij er dan ook in?’ gewoon nee. Tegenwoordig is het antwoord: ‘Jazeker!’, waarna je zonder nadenken, liefst met een rare hoed op je hoofd, Jan achterna springt en een filmpje daarvan de ether in slingert.
Aan online challenges doe ik niet mee, #momlife #ikhebwelwatbeterstedoen. Maar zoals iedere ouder doe ik op dagelijkse basis wél mee aan de vele offline mini challenges die het ouderschap met zich meebrengt. Denk aan de klassieker “je-kind-zonder-morren-zijn-groenten-laten-eten-challenge” of de modernere “je-kind-zonder-gillen-van-de-Ipad-halen-challenge”. Deze week sta ik stil bij een andere klassieker waar geen ouder aan ontkomt: de wekelijkse zwemles. Het is jammer dat ik mijn challenge deze week niet heb laten filmen. Grote kans dat hij viral was gegaan.
De zwemleschallenge moet met militaire precisie worden uitgevoerd
De context: onze middelste zoon zit op zwemles, zo’n tien minuten rijden van school. Iedere donderdag heeft hij om 15.00 les. Om de moeilijkheidsgraad van de challenge wat op te voeren gaat de school uit om 14.35. Je begrijpt: deze uitdaging moet met militaire precisie worden uitgevoerd. Voordat het betreffende kind, inclusief jas en tas, buiten het schoolhek staat, is het meestal tegen 14.40. Dan hebben we precies twintig minuten om de jongste telg ergens van het schoolplein te plukken, bij de strategisch geparkeerde auto te komen, naar het zwembad te rijden, de kleedhokjes in te sprinten en het kind precies op tijd bij de badmeester af te leveren.
De oplettende lezer vraagt zich misschien af: je noemt de middelste en de jongste telg. Waar is de oudste? Die verkoos al na een paar weken thuis op de Ipad boven een uur verplicht naast je moeder in een sportkantine zitten. Snap jij het?
Zoals wel vaker, blijkt het venijn in de staart te zitten
Vooraf leek de logistiek mij de grootste uitdaging. Maar zoals wel vaker, blijkt het venijn in de staart te zitten. De vraag blijkt niet zozeer: hoe komen wij enigszins fatsoenlijk bij het zwembad aan? Maar: hoe komen wij daar weer enigszins fatsoenlijk weg? We zijn inmiddels zo gedrild dat we nog niet één keer te laat bij de zwemles zijn aangekomen. 1-0 voor mama. De grootste uitdaging blijkt niet de tijd te zijn, maar dochterlief. Een uur lang in een zwembad moeten doorbrengen, terwijl je zelf niet mag zwemmen, is een beproeving voor een driejarige. Een ijsje is een prima zoethoudertje tijdens het wachten, maar tegen de tijd dat je mee moet in het kleedhokje om je broer weer aan te kleden, is het geduld aardig op. Ik ben dochterlief al één keer echt kwijt geweest. Ik kan je vertellen dat het geen fijn gevoel is je kind zonder zwemdiploma kwijt te raken in een overvol zwembad. Zelf was ze zich uiteraard van geen kwaad bewust toen ze na wat voor mij als een eeuwigheid aanvoelde, tevoorschijn kwam uit een ander pashokje en met een grijns van oor tot oor riep: ‘Ik zat verstopt!’
Het knallende startschot van een ellendig einde
Deze week leek alles soepel te verlopen. We waren op tijd, het wachten met dochterlief was gezellig. Er kon niets misgaan! Tot dochterlief op het moment dat we naar het bad terug mochten “headfirst” van de bank viel en met haar hoofd tegen de tafelrand klapte. Het knallende startschot van een ellendig einde van de zwemchallenge. Jankend brachten we de laatste tien minuten langs het bad door. Zoonlief aanmoedigend, dochterlief sussend. Ook in het pashokje hield het gepiep aan. Het klapstuk was het moment waarop ik gehurkt zoonlief hielp zijn natte zwembroek uit te doen en dochterlief mij een zetje gaf. Ik verloor mijn evenwicht, viel achterover tegen de deur van het pashokje, die zich vervolgens op magische wijze ontwrichtte. Gevolg: de deur kon open noch dicht. Ik zat opgesloten in een te klein pashokje met een piepende peuter, een zeiknatte kleuter en gestresste moeder met natte kont…
Kalmte wist ons zoals zo vaak te redden
Uiteindelijk wist kalmte ons zoals zo vaak te redden. Ik deed tegenover de kinderen alsof mijn neus bloedde, maar zag in gedachten al de ergste doemscenario’s voorbij komen. Ik kleedde zoonlief aan, negeerde het gepiep van dochterlief en wist op al net zo magische wijze de deur weer goed in zijn scharnier te krijgen. Ik blijk toch nog enig technisch inzicht in mij te hebben! Zo snel als ik kon, verliet ik het zwembad. Voor deze week: missie geslaagd. Ik kijk nu al uit naar de challenge van volgende week…
[Meer lezen over mijn zwemleservaringen? In 2022 schreef ik een stuk naar aanleiding van de eerste zwemles van onze oudste zoon. Iets over loslaten en in het diepe springen… door zowel moeder als kind. Ook vandaag de dag nog voor veel ouders herkenbaar zou ik zo zeggen. Lees het hier!]
Photocontribution: Image designed by freepik – freepik.com
