Sinds kort hebben wij een senioren telefoon in huis. Zo één met een groot, zwart-wit scherm, grote toetsen, opzichtig laadstation en een gebrek aan functionaliteiten. Je kunt er mee bellen en, als je echt je best doet, een sms versturen. Geen internet. Geen camera. Zelfs geen Snake. Het feit dat manlief komende maand veertig wordt heeft niks te maken met de introductie van de seniorentelefoon in ons huishouden. We kochten hem, je verwacht het niet, voor onze oudste zoon. Steeds vaker was hij langere tijd alleen thuis. Het feit dat we elkaar dan niet konden bereiken gaf mij een onprettig gevoel. Voor een mobieltje vond ik hem te jong. Een smartwatch vond ik te prijzig. De oplossing: een ouderwetse huistelefoon. Maar dan één met een simkaart in plaats van een vaste lijn. We leven immers wel in 2025. Ik vond mezelf behoorlijk inventief met zo’n old school oplossing. Dat deze telefoon voor de meest bijzondere gesprekken met mijn kinderen zou leiden had ik vooraf nooit kunnen bevroeden.
Het ene kind blijkt beduidend beter in telefoneren dan de ander.
De dag dat we de nieuwe telefoon kregen hebben met name de beide oma’s dat geweten. Naast onze eigen nummers had ik alleen hun nummers in het digitale adresboek gezet. Te pas en te onpas pakten de kinderen de telefoon uit de lader en belden de oma’s met een prangende vraag of opmerking. Het ene kind blijkt beduidend beter in telefoneren dan de ander. De oudste liet oma één in totale verwarring, door te bellen met het voor haar op dat moment nog onbekende nummer en amper uit te leggen wie hij was en waarom hij belde. De middelste daarentegen kletste de oren van haar kop: ‘Wacht even oma, ik loop even naar boven’, mij ondertussen met zijn hand wegwuivend.
De telefoon leidde die eerste dagen zowel tot strijd als verbroedering.
De telefoon leidde die eerste dagen zowel tot strijd als verbroedering. Toen mijn schoonvader de jongens op een avond thuis bracht van hun schaakles en ik hem via de voordeur binnen liet, ging in de woonkamer mijn mobiel af. Ik verwachtte dat het manlief was, haastte mij naar binnen en snapte er niks van toen op mijn schermpje het nummer van de huistelefoon verscheen. Het geschater van de jongens uit de bijkeuken sprak boekdelen. Tot de dag van vandaag snap ik nog niet hoe zij zó snel via de achterdeur binnen kwamen en onopgemerkt de telefoon uit woonkamer wisten te plukken.
Zoals je begrijpt wordt de telefoon nu enkel nog gebruikt voor relevante zaken. Tenminste, dat wat relevant is in de ogen van de kinderen.
Na een week was het nieuwtje er wel weer vanaf. ‘De telefoon is alleen voor dringende zaken’, zo spraken wij af. Zoals je begrijpt wordt de telefoon nu enkel nog gebruikt voor relevante zaken. Tenminste, dat wat relevant is in de ogen van de kinderen. Op de meest willekeurige momenten krijg ik telefoontjes van de kinderen. Al menig broeder ruzie heb ik in de supermarkt gesust. Zodra mijn mobiel op het werk afgaat en ‘thuis’ op mijn schermpje verschijnt beginnen mijn collega’s te lachen. Op afstand leerde ik mijn oudste zoon hoe hij de oplader van de Ipad goed in het stopcontact moet steken. ‘Ik laat de deur van mijn kamer wel open en haal brandbare spullen weg, mam. Als er dan brand ontstaat ben ik zo weg!’ zo stelde hij mij gerust. Dochterlief meldde mij op een middag vol trots dat ze zélf op de wc had geplast toen papa heel even niet in de buurt was. Aangezien een vriendje van haar oudste broer er ook was had ze hem, zo vertelde ze blij, ook meteen al de waterpok littekens op haar billen getoond. Ik had nooit gedacht dat ik de eerste, voorzichtige stappen op het gebied van seksuele voorlichting aan mijn dochter via de seniorentelefoon zou zetten…
Laatst belde de middelste mij, terwijl ik in een overleg zat, met een zeer urgente vraag…
Nu vraag je je misschien af: zijn die kinderen zo vaak alleen dan? Nee hoor, dat valt echt reuze mee. Maar ja, als de nood hoog is… Laatst belde de middelste mij, terwijl ik in een overleg zat, met een zeer urgente vraag: ‘Mam, hoe krijg ik de Nintendo Switch aan?’ Ik snapte er niks van. Het was op een middag dat manlief gewoon thuis was. Nu is hij niet per se chef elektronica in huis maar zou het nu echt al zo erg zijn dat ze hem niet eens meer vragen als hij in de buurt is? Op het moment dat ik hem vroeg waar papa was, werd mijn vraag al beantwoord door het geluid van een doortrekkende wc op de achtergrond. Als ik bij de alarmcentrale had gewerkt had ik kunnen eindigen met ‘ik hoor dat de hulpdiensten zijn gearriveerd, ik ga nu ophangen’, nu werd het een korte ‘vraag het maar aan papa, dag!’.
De seniorentelefoon. Wie had ooit gedacht dat een telefoon met zo weinig poespas, voor zoveel vertier zou zorgen?
