Afgelopen zaterdag was ik met de kinderen bij een kerstmarkt in de Grote Kerk in Veere. Op een gegeven moment zaten we wat te drinken aan een lange tafel in de kerk. Geen kerstmarkt zonder warme chocomelk natuurlijk. Een ander gezin kwam bij ons zitten. Vader, moeder en twee zoontjes van een jaar of twee en vier. Naast me zag ik het zo herkenbare gegoochel met te grote bekers appelsap en chocomelk die over gegoten werden in nog steeds te grote, maar in ieder geval iets kleinere bekertjes. Hopend dat er zo uiteindelijk meer drinken in de monden van de kinderen zou belanden dan ernaast. Vader was bezig met de één. Moeder met de ander. Op het moment dat ze ook zelf een slok nam ging het mis. Pats. Daar vloog de beker chocomelk door de ruimte: kind, kinderwagen en de vloer, inclusief grafsteen, onder de tafel zaten onder de chocomelk.
Dit gebeurt ook altijd hè”, sprak ik haar bemoedigend toe.
Gezucht, gevloek. “Hoe kan dat nu weer?!”, riep vader geïrriteerd uit. “Ja, hij stond op het randje”, verzuchtte moeder. Ondertussen naarstig zoekend in haar tas naar doekjes. Het kind werd uit de wagen getild, gillend om een schone broek (“die doen we thuis aan lieverd”). De vloer werd provisorisch schoongeveegd met de veel te natte billendoekjes. Moeder en ik keken elkaar met een blik van verstandhouding aan: “Dit gebeurt ook altijd hè”, sprak ik haar bemoedigend toe, “ik herken het helemaal…”. “Nou het gaat jou anders aardig af”, antwoordde ze terug. “Jij zit hier zonder problemen in je eentje met drie kinderen en wij hebben in het half uur dat we hier zijn al een fles appelsap over de grond gegooid en nu dit weer…”. “Oh dit is slechts een mooie momentopname hoor”, wierp ik nog terug, “het is wachten tot hier ook de chocomelk over tafel stroomt of de appeltaart op de grond valt”. Binnen een paar tellen goot moeder de resterende chocolademelk achterover, werd het huilende kind terug in de wagen gezet en weg waren ze. Linea recta naar de uitgang.
Ook onze idyllische momentopname duurde niet voor eeuwig.
Lieve moeders, misschien een zachte troost. Ook onze idyllische momentopname duurde niet voor eeuwig. Papa, die ook nog even was aangesloten trof het. Niet lang daarna stonden we met twee krijsende kinderen bij een te druk kraampje. Zoon één had een vogeltje uitgezocht. Zoon twee wilde dezelfde die er, uiteraard als enige, niet meer was. Ook onze dochter had er inmiddels genoeg van en kondigde met luid geschreeuw aan dat het al ver na haar bedtijd was. Lang leve de akoestiek van een kerk. In plaats van engelengezang konden alle bezoekers genieten van het synchroon gekrijs van onze kinderen. De Grote Kerk was ineens te klein. Niet veel later verlieten ook wij met versnelde pas en verhitte hoofden de kerk. Genoeg kerstmarkt weer voor een heel jaar.
