Tijdens een teamdag van mijn werk werd ons gevraagd een klein, alledaags geluksmoment te beschrijven. Een moment op de dag waar je naar uit kunt kijken of heel erg van kunt genieten. Iets kleins met groot effect. Ik was blij dat ik niet als eerste hoefde te antwoorden. Het enige wat op dat moment door mijn hoofd schoot was: “Ongezien naar de wc glippen, daar dan tien minuten langer dan nodig zitten, doelloos scrollend door mijn Instagram, totdat het serene moment abrupt beëindigd wordt door een klap op de deur, een “mamaaaaa” of het geluid van ruziënde kinderen”. Dit leek mij niet helemaal het soort momentje dat ze wilde horen. Een van mijn collega’s begon en beschreef zijn “mocca-momentje”. Gezien het feit dat zijn moment een naam had, wist ik dat ik eigenlijk wel kon inpakken…
In gedachten hoorde ik het kraken van de bonen die ik met de hand maalde
Mijn collega, alleenstaand, zonder kinderen, nam ons mee in zijn ochtendritueel. Iedere ochtend, zo vertelde hij, start hij de dag met het maken van koffie. Dat gaat niet, zoals bij ons en vele anderen thuis, door snel het Nespressoapparaat met water te vullen. Een cupje erin te knallen. Gehaast boterhammen te smeren. De kinderen aan te kleden en uiteindelijk, met je jas al aan, nog snel het kopje half koude, vergeten koffie achterover te gieten. Nee. Zijn koffieritueel beslaat meerdere stappen die hij allemaal met evenveel aandacht uitvoert. In geuren en kleuren nam hij ons mee in dit proces en het was net alsof ik het zelf was die de stappen uitvoerde. In gedachten hoorde ik het gekraak van de bonen die ik met de hand maalde. Ik zag voor me hoe ik met beleid de gemalen koffie in mijn percolator strooide. Exact de juiste hoeveelheid water in het reservoir liet lopen en mijn potje op het vuur plaatste. Ik hoorde het zachte geborrel van het kokende water onder in mijn moccapot en het gepruttel van de koffie erboven. Ik beeldde mij in hoe het water onder druk van de warmte zich door het filter heen perste en zich vermengde met mijn koffiemengsel. Het droge poeder veranderend in het perfecte kopje koffie. Ik rook de geur, die langzaam maar steeds sterker begon op te stijgen uit mijn moccapotje. In gedachten schonk ik net als mijn collega, op exact het juiste moment de koffie in mijn mok. Die ik vervolgens in alle rust, genietend van de warmte van de mok in mijn handen en met de aroma van de verse koffie in mijn neus, opdronk. Ik lust geen koffie maar zijn beschrijving deed zelfs mij watertanden. Het klonk allemaal even fantastisch en tegelijkertijd kon ik alleen maar denken: jouw ochtenden staan zó ver af van mijn ochtenden met drie kinderen die niet vooruit te branden zijn…
Deze morgen beleefde ik, maanden na die teamdag, opeens mijn eigen mocca momentje
In de weken daarna dacht ik nog vaak terug aan zijn mocca momentje. Het ‘mocca momentje’ werd zelfs een veelgebruikt begrip in ons huis. Wanneer het weer eens totale chaos was in huis verwezen mijn partner en ik er gekscherend naar: “Ah, geniet jij ook zo van ons mocca momentje?”. Nee, van dergelijke mocca momentjes was in huize Mostert eigenlijk geen sprake. Tot deze zaterdagochtend. Want deze morgen beleefde ik, maanden na die teamdag, opeens mijn eigen mocca momentje toen ik spontaan besloot pancakes te bakken. Het begon al met het euforische gevoel toen ik ontdekte dat ik alle benodigde ingrediënten in huis had en ik besefte dat ons ontbijt dus niet uit een droge bruine boterham hoefde te bestaan. In alle rust woog ik de ingrediënten af terwijl de kinderen zich in stilte vermaakten in de woonkamer. In de keuken klonk niets dan het geluid van brekende eieren. Klotsende melk. Beslag dat met de hand werd geklopt. Gesis van boter in de pan. De hoopjes beslag in de pan kleurden en bubbelden precies als in een film en telkens weer kon ik ze probleemloos omdraaien. Zelfs de eerste mislukte niet! De geur van pancakes verspreidde zich langzaam door het huis en op een gegeven moment hoorde ik zelfs de middelste tegen de oudste zeggen: “Moet je ruiken! Ruik je ook dat lekkers??”. Geen geruzie. Geen gegil. Geen gemama. In de verte hoorde ik enkel wat zachte klanken van Paw Patrol. Het klinkt te mooi om waar te zijn maar het was écht waar. En op dat moment realiseerde ik mij opeens: dit is het! Dit is mijn perfecte mocca moment! Maar dan zonder mocca.
Nu is ons leven natuurlijk geen film en zodra de pancakes klaar waren, de tv en Ipads uit moesten en iedereen aan tafel werd gesommeerd, was het serene moment natuurlijk meteen voorbij. De strijd om wie het eerste de suiker mocht barstte los en de gebruikelijke chaos was een feit. Maar dit mocca momentje neemt niemand mij meer af. En de volgende keer, tijdens een teamdag, wanneer gevraagd wordt naar een geluksmoment, heb ik mijn antwoord klaar!
Photocredits: Image by <a href=”https://www.freepik.com/free-photo/composition-tasty-breakfast-pancakes_12150843.htm#query=Pancakes&position=3&from_view=search&track=sph&uuid=287a9508-a4b2-41e4-8e76-e3b3bb3c8998″>Freepik</a>
