Op “de socials” volg ik verschillende online coaches en schrijvers op het gebied van ouderschap en werk. Zowel het algoritme als mijn nieuwsgierigheid zorgen ervoor dat ik zonder moeite aan mijn dagelijks aanbevolen hoeveelheid ongevraagde adviezen en “motivational speeches” kom. Toch blijf ik lezen, “ter leering ende vermaeck”. Vaak genoeg vind ik herkenning in de verhalen, of inspiratie voor wat ik zelf als coach wil doen. Maar bijna net zo vaak verbaas ik mij over de adviezen die worden gegeven of het feit dat iedereen zegt “hét gouden ei” te hebben gevonden en ze dan allemaal stuk voor stuk hetzelfde doen. Een thema dat geregeld voorbij komt is schuldgevoel. Een gevoel waar, als ik de online experts moet geloven, iedere moeder mee worstelt.
“Moeders zouden zich continu schuldig voelen, en dan met name richting hun werk en kroost”.
Moeders zouden zich continu schuldig voelen, en dan met name richting hun werk en kroost. Met name omdat ze beiden niet altijd de volledige aandacht kunnen geven. Ook ik moet vaak mijn aandacht verdelen. Op het werk check ik geregeld de kinderopvangapp hopend op een schattige foto. Speur ik tussen mijn lessen door het internet af op zoek naar een leuke doch niet al te tijdrovende kindertraktatie. Houd ik tijdens een vergadering die uitloopt de klok angstvallig in de gaten omdat ik de kinderen moet ophalen van de opvang, nog moet koken en net bedenk dat de gymkleding nog gewassen moet worden voor morgen. Thuis dwalen mijn gedachten ook vaak genoeg af naar mijn werk. Wanneer ik met de kinderen aan tafel zit of door een speeltuin banjer betrap ik mij geregeld op het nog snel even verzenden van dat “ene” vergeten mailtje. Luister ik soms slechts half naar de (soms ellenlange) woordenstroom van mijn middelste zoon omdat ik in mijn hoofd een les aan het voorbereiden ben of to do lijstjes afloop. Vind ik dat fijn? Nee. Probeer ik dat minder te doen? Ja. Maar voel ik mij daar ook echt schuldig over?
“Schuldig voel ik mij in alle eerlijkheid niet zozeer”
Lezend over dat alom aanwezige schuldgevoel probeer ik te benoemen hoe ik mij voel als ik weer eens pingpong met werk en thuis. Het frustreert mij. Vermoeit mij. Irriteert mij. Maakt mijn lontje korter dan ik zou willen. Maar schuldig voel ik mij in alle eerlijkheid niet zozeer. Moet ik mij dáár nu schuldig om voelen? Ik doe gewoon ontzettend mijn best, zowel thuis als op mijn werk. Ik heb niet het idee dat ik mijn werk of mijn kinderen steeds tekort doe, eerder mijzelf. Omdat ik door steeds mentaal op twee plekken te zijn soms minder geniet van dat wat ik doe. Er minder bewust van mee krijg. Er sneller genoeg van heb. Natuurlijk heeft dat weer invloed op mijn kinderen en mijn werk, en daar zou ik mij schuldig over kúnnen voelen.
“Als je er maar lang genoeg over nadenkt, komt dat schuldgevoel vanzelf naar boven drijven…”
Hoe vaker ik lees dat iedere moeder zich schuldig voelt, hoe sneller ik geneigd ben aan mezelf te gaan twijfelen. Dan moet ik mij toch zeker óók schuldig voelen? Als je er maar lang genoeg over nadenkt, komt dat schuldgevoel vanzelf naar boven drijven… Laten we eerlijk zijn over het feit dat het ouderschap uitdagend kan zijn. Zeker ook in combinatie met werk. Laten we situaties delen waarin ouders zich kunnen herkennen. Dat relativeert. Stelt gerust. Maar laten we voorzichtig zijn met het labelen van de gevoelens die daaruit voortkomen of in ieder geval een breder scala aan gevoelens zichtbaar maken. Je kunt je schuldig voelen, en bent daarin dan ook zeker niet alleen. Maar je kunt ook gewoon chagrijnig worden. Balen van de situatie. Of misschien juist wel trots zijn dat je al die ballen toch maar hoog weet te houden. Hoe knullig en geïmproviseerd soms ook. En daar hoef je je dan niét schuldig over te voelen!
Foto van: <ahref=”https://www.freepik.com/free-photo/face-expressions-illustrations-emotions-feelings_17095481.htm#query=Schuldgevoel&position=2&from_view=search&track=ais”>Image by rawpixel.com</a> on Freepik
