In een eerdere blog schreef ik over de uitdagingen die de wekelijkse zwemlessen van onze middelste zoon met zich meebrachten. De zwemlessen zelf waren nooit het probleem. Zoonlief bleek meer zwemtalent te bezitten dan zijn moeder en vloog als een speer door de lessen heen. De logistieke operatie eromheen zorgde wél voor klotsende oksels, maar inmiddels verloopt ook die redelijk soepel. Niets leek een spoedig einde van de zwemlessen dan ook in de weg te staan. Tot er recentelijk een nieuwe uitdaging op ons pad kwam. Onze zoon kreeg last van koudwatervrees – letterlijk. En zo snel als het ontstond, zo snel was het niet verholpen.
Het mag dan wel een leuke duikplank hebben, het water is er ook beduidend kouder.
Onze zwemschool telt drie verschillende lesbaden. Na de eerste serie lessen in een redelijk ondiep, warm bad schuiven de kinderen door naar een tweede, dieper bad. Dit bad wordt zowel begeerd als gevreesd. Het mag dan wel een leuke duikplank hebben, het water is er ook beduidend kouder. Gelukkig leek de kou onze zoon niet te deren. Ook in dit bad had hij plezier en ontwikkelde hij zich in een razend tempo. Binnen no time werd hij opnieuw “gepromoveerd” en mocht hij door naar het derde en laatste bad. De finish kwam in zicht.
Het koude water vloog hem om de oren en hij blokkeerde compleet.
Maar met die finish in zicht ging hij onderuit. Bij de eerste les in dat laatste bad ging het al in de eerste minuut mis. Twee meisjes sprongen zelfverzekerd voor zijn neus het bad in. Het koude water vloog hem om de oren en hij blokkeerde compleet. Hij deinsde terug en weigerde het water in te gaan. “Het water is te koud!” riep hij meerdere malen uit. Fysiek gezien kon hij prima zwemmen en dat wist hij zelf ook. Maar een plotseling ontstane angst voor de kou nam alles over. Ik kreeg de angst zo snel niet uit zijn hoofd gepraat en hoopte dat de vreemde ogen van de nieuwe juf hem zouden “dwingen” zijn angst te overwinnen. Niets bleek minder waar. Het was alsof er in zijn hoofd een knopje was omgegaan dat niet meer terug switchte.Toen ik hem vijftig minuten later met de andere ouders weer op kwam halen, zat hij kurkdroog en met een sip gezicht langs de kant. Meneer had heel de les niet gezwommen.
Een uur lang heb ik geprobeerd hem in het water te krijgen.
De zondag erop besloot ik met hem naar het zogenaamde oefenuurtje te gaan. Een uur waarin kinderen met hun ouders en onder begeleiding van een leerkracht kunnen oefenen op hun zwemkunsten. Als ik zelf het bad in ging, dan zou hij toch wel volgen? Een uur lang heb ik geprobeerd hem in het water te krijgen. Met lieve woorden. Met beloningen in het vooruitzicht. Met rationele argumenten en met halve dreigementen ( “anders zwem je op je 12e nog met een vestje aan!”). Niets hielp. Ik voelde mij machteloos. Van de zestig minuten durende les hing hij welgeteld twintig seconden in mijn armen in het water. Gillend dat het water zo koud was en het ook echt niet minder koud werd. We waren voor mijn gevoel nog verder heen dan eerst. Het oefenuurtje vond namelijk plaats in het tweede bad, niet het derde. Nu weigerde hij dus zelfs te zwemmen in het bad waarin hij tot voor kort zonder problemen zijn lessen had gevolgd.
Zou hij nu wél gaan zwemmen?
Met een knoop in mijn maag keerden wij afgelopen donderdag terug naar het zwembad. Zou hij nu wél gaan zwemmen? Ik haalde opnieuw alle trucs uit de doos. Ik smeerde hem in met een magische zalf. Ik gaf hem wat te eten “om z’n interne kacheltje op te stoken”. Ik stelde een beloning in het vooruitzicht. Ik liet hem aan het begin van de les douchen. Het mocht niet baten. Met zijn armen over elkaar bleef hij onder de douche staan, weigerend een stap richting het bad te zetten. Opnieuw liet ik hem achter bij de juf. Via het tv schermpje in de kantine zag ik hem zo nu en dan het water aftasten. Eerst met z’n tenen, later met beide onderbenen. Tegen het einde van de les zag ik hem heel kort huilend in het water hangen. Vanaf de kant vastgehouden door de juf. Daar bleef het bij. Toen ik terugkwam bij het bad zat hij verdrietig op een bankje naast het bad. “Mama, ik wil het wel, maar mijn benen doen het niet. Mijn hersenen willen het niet”, zo legde hij het zo mooi uit. Mijn moederhart brak.
Terwijl van binnen mijn hart ineen kromp, bleef ik maar terugroepen hoe trots ik op hem was, en hoe hij nog even moest doorzetten.
Op dat moment kwam zijn vorige badmeester erbij. Met ouderwetse hand, – alleen de haak ontbrak- , dwong hij onze zoon het bad in. Zelf trok hij ook zijn badjas uit, iets wat hij normaal nooit doet, en klom het zwembad in. Onder dwang zwom onze zoon het ene baantje na het andere. Huilend en roepend dat hij naar mij toe wilde. Terwijl van binnen mijn hart ineen kromp, bleef ik maar terugroepen hoe trots ik op hem was, en hoe hij nog even moest doorzetten. Ondanks zijn verdriet bleef hij zwemmen. Samen met de meester. Tot hij gewend was. Opeens ging de knop weer om. De tranen verdwenen en vol trots volgde hij uiteindelijk de hele zwemles met de volgende groep.
Opnieuw was daar die meester die zijn badjas uit deed en zoonlief met ferme hand het water in dwong.
Afgelopen zondag gingen wij opnieuw naar het oefenuurtje. Opnieuw blokkeerde hij. Opnieuw was daar die meester die zijn badjas uit deed en zoonlief met ferme hand het water in dwong. Opnieuw waren er tranen maar deze keer was hij er een stuk sneller doorheen en konden we al gauw rustig samen verder zwemmen. Bommetjes, kaarsen, zelfs het gat trotseerde hij meerdere malen enthousiast. Als de knop eenmaal om is, verdwijnt zijn koudwatervrees als sneeuw voor de zon. Maar die knop vinden is een hele uitdaging.
Ik hoop zo dat na de afgelopen twee keer de koudwatervrees bezworen is…
Vanmiddag “mogen” we weer. Ik krijg al een lichte knoop in mijn maag als ik eraan denk. Ik hoop zo dat hij deze keer kan vasthouden aan het succes van zondag en dat de “ijzeren hand” van de meester niet meer nodig is. Die aanpak had effect, dat moet ik toegeven, maar gaf mij ook buikpijn. Dat hij niet te vaak toegepast moet worden is mij wel duidelijk. Ik hoop zo dat na de afgelopen twee keer de koudwatervrees is bezworen en hij vanaf nu weer als een speer richting zijn A en B diploma kan zwemmen. Daarna hoeft hij, zo heb ik hem beloofd, NOOIT meer in dat koude bad…
Meer lezen over zwemlessen? In 2022 brak het zweet mij ook al eens uit tijdens de eerste zwemles van onze oudste zoon. Lees die blog hier! Of lees hier terug hoe ik in januari mijzelf met natte kleuter en huilende peuter opsloot in een kleedhokje.
