In “Vakantievoorpret – Zomervakantie 2024 deel I” schreef ik al hoe wij ons klaarmaakten voor een “echte” vakantie in Frankrijk. In deze blog lees je hoe het ons verging in ‘la douce France’. Werd dit de “echte” vakantie waar onze oudste zoon zich zo op verheugde of werd het net als eerdere jaren vooral hard werken?
Stapels croissants bij het ontbijt? Check.
De gedachte aan vakantie in Frankrijk riep bij mij, misschien tegen beter weten in, vooral romantische beelden op van glooiende landschappen, lome dagen met heerlijke temperaturen, vrolijke kinderen en stapels croissants. En ondanks dat er heus wel wat hobbels waren kan ik oprecht zeggen dat die week in Frankrijk bijna perfect was. Glooiende landschappen? Check. Perfecte temperaturen? Check. Stapels croissants bij het ontbijt? Check. Vrolijke kinderen? Check (of in ieder geval meer dan de helft van de tijd). Voor het eerst in al die jaren voelde de vakantie met kinderen echt aan als vakantie. De camping was overzichtelijk en sfeervol. De kinderen waren eindelijk oud genoeg om zichzelf langer dan vijf minuten te vermaken. Ik las een boek en kon zelfs wat tekenen en schilderen! (Ja, dat verdient een uitroepteken!) We bezochten een prachtig kasteel (chateau Haut-Koenigsbourg in Alsace), beklommen een waterval, vaarden over een meer.
Deze vakantie proefde ik voor het eerst in mijn leven van de allesoverheersende stilte van de bergen.
Het hoogtepunt voor mij, zowel letterlijk als figuurlijk, was ons bezoek aan de bergen in Hohneck. Tot voor kort waren de Limburgse heuvels en de film The Sound of Music het dichtst dat ik in de buurt kwam van bergen. Deze vakantie proefde ik voor het eerst in mijn leven van de allesoverheersende stilte van de bergen. Een stilte die slechts zo nu en dan onderbroken werd door het geklingel van koeienbellen in de verte óf het gekibbel van onze kinderen iets minder ver weg. Die stilte en de enorme weidsheid van het berglandschap maakten een onvergetelijke indruk op mij. Zittend op een bergtop, voelde ik mij voor het eerst na een intensief jaar echt ontspannen. Ik had er wel uren kunnen blijven zitten, ware het niet dat de kinderen met de minuut meer moe en hongerig werden.
Bij thuiskomst werd ik overvallen door een enorme onrust.
Na een week reden we meer dan voldaan terug naar Nederland. Het enige nadeel van zo’n fantastische week aan het begin van de vakantie is dat je nog vele weken te gaan hebt. Niet voor niets zegt men vaak dat je moet stoppen op je hoogtepunt. Beter dan dit ging het natuurlijk niet worden. Bij thuiskomst werd ik overvallen door een enorme onrust. In ons kleine stacaravannetje was alles simpel en overzichtelijk geweest. Thuis overspoelde de hoeveelheid spullen mij en manlief liet mij rustig begaan terwijl ik op de dag na thuiskomst gewapend met grote vuilniszakken door het huis rausde. De plank met plastic tassen, de kast met knutselspullen. Op de gekste plekken sloeg ik aan het opruimen. Nesteldrang, maar dan zonder baby in mijn buik. Natuurlijk brachten die tientallen opgedroogde viltstiften en oude plastic tassen in de vuilnisbak niet de rust waar ik naar zocht, maar het was in ieder geval iets. Na een dag of twee zakte de opruimwoede en begon ik weer te wennen aan het leven thuis. Ook de kinderen moesten omschakelen. In de eerste twee dagen na thuiskomst werd er meer gehuild, geruzied en gezeurd dan in de hele week in Frankrijk, maar ook dit nam na een paar dagen weer af. En met een uitje hier en daar, eerst met papa erbij en daarna met z’n vieren, rolden we redelijk gemoedelijk richting het einde van de vakantie.
Als de groenteman op de markt naar je bekvechtende kinderen kijkt en bemoedigend zegt: “De vakantie is bijna voorbij!”, dan weet je dat het tijd is.
Dat einde is, net als voorgaande jaren, bitterzoet. Het geld (en de inspiratie) voor leuke uitjes is inmiddels wel op. Er is behoefte aan meer ritme en regelmaat en minder ruzie en gezeur om de tablet. De grenzen van mijn geduld worden met de dag meer opgezocht en overschreden. Als de groenteman op de markt naar je bekvechtende kinderen kijkt en bemoedigend zegt: “De vakantie is bijna voorbij!”, dan weet je dat het tijd is. De gymtassen zijn weer gevuld met een grotere maat gymschoenen. Nieuwe drinkflessen staan in de kast. We zijn er klaar voor. Tegelijkertijd zie ik enorm op tegen wat gaat komen. De zenuwslopende ochtend- en avondspits. De oneindige stroom aan broodtrommels. De zwemlessen op onmogelijke tijden. Ik heb het allemaal niet gemist. De eerste informatieavonden en studiedagen zijn alweer gepland. De eerste agendapuzzels zijn alweer gelegd. De grote hoeveelheid werk, die al die weken geduldig is blijven liggen, komt weer in het vizier. Deze laatste week voel ik de onrust dan ook met de dag groeien. Het feit dat de helft van het gezin al een week niet fit is helpt ook niet echt mee.
Toch hoop ik af en toe in gedachten terug te keren naar die bergtop in Frankrijk. De rust te vinden en te beseffen dat alles makkelijker wordt.
Maar ik weet inmiddels ook dat het heus wel weer goed komt. Over een week zitten we er weer helemaal in. Vieren we dat het schooljaar van start is én dat onze middelste zoon zes jaar wordt. Maak ik me weer druk over dingen als to do lists, traktaties en kinderfeestjes in plaats van de start van het nieuwe schooljaar. Toch hoop ik af en toe in gedachten terug te keren naar die bergtop in Frankrijk. De rust te vinden en te beseffen dat alles makkelijker wordt. Want dat is iets wat ik mij deze zomer wel enorm heb gerealiseerd. Het wordt echt ieder jaar makkelijker. Dit jaar voelde de vakantie niet zo zwaar als de jaren daarvoor. Zoals een vriendin zo treffend zei: je hebt het volgende level in ouderschap bereikt. En zo voelde het ook echt. Deze vakantie, of in ieder geval die week in Frankrijk, was écht vakantie. Dat bevestigde ook onze oudste zoon. Dus na twee jaar waarin ik de vakantie vooral ervaarde als hard werken durf ik dit jaar te zeggen: Hard werken vakantie? Soms wel, maar ook steeds vaker niet!
