Dat was het dan. De zomervakantie zit er op. Zes weken. Ze zijn voorbij gevlogen. De blogs die ik de afgelopen twee jaar over de zomervakantie schreef kan je beide terugbrengen tot de zin “Hard werken, zo’n zomervakantie”. Was dat dit jaar ook het geval? Tijd om de rekening op te maken…
Ik, mijn blaasontsteking en koortslip konden dan ook niet wachten tot de vakantie begon.
Net als vorig jaar vroegen de laatste weken van het schooljaar weer het uiterste. Ontspannen de vakantie in rollen? Dat is zó 2015. Ik, mijn blaasontsteking en koortslip konden dan ook niet wachten tot de vakantie begon. Na een totaal verregende vakantie vorig jaar gooiden we het dit jaar over een andere boeg. Onze oudste zoon was heel duidelijk geweest na die vorige vakantie: “Gaan we volgend jaar wel écht op vakantie, mam?”. Renkum, het plaatsje in Gelderland waar wij de afgelopen twee jaar verbleven, bleek niet meer te volstaan. Het moest toch minstens Frankrijk, Italië of Spanje worden… Als ik zijn verhalen, en de foto’s op Facebook, moest geloven had heel zijn klas daar immers de vakantie doorgebracht. Ook ik was wel klaar met die Hollandse zomers en besloot dan ook in augustus 2023: wat er ook gebeurt, volgend jaar gaan we naar Frankrijk. Ik was er nog nooit geweest maar Frankrijk klonk gewoon als vakantie. Daar is iedereen altijd blij en ontspannen, toch?!
Sommige mensen ervaren het boeken van een vakantie als voorpret. Ik ben niet één van die mensen.
Van het vinden van een geschikte vakantieplek werd ik niet zozeer “blij en ontspannen”. Sommige mensen ervaren het boeken van een vakantie als voorpret. Ik ben niet één van die mensen. Het overweldigende aanbod gaf een aantal weken zoveel onrust dat ik bijna besloot ons hele plan te laten varen. De prijzen vond ik om te janken. Alleen de reviews zorgden zo nu en dan voor een lach op het gezicht. “Leuke camping, wel jammer dat het animatie niet Nederlandstalig is”. Wat verwacht je dan in Frankrijk, Truus? Uiteindelijk vond ik toch iets wat voldeed aan de minimale vereisten Frankrijk, camping, enigszins betaalbaar, maximaal zeven uur rijden, beekje en bos. Camping Au Clos de la Chaume in Corcieux, de Vogezen, werd onze bestemming.
Terwijl de kinderen die dag vele malen langer dan pedagogisch verantwoord op de tablet doorbrachten, streepte ik mijn lijst af.
De camping was geboekt, de laatste schoolweken waren overleefd. Tijd voor de laatste horde voor we daadwerkelijk naar ‘la douce France’ konden vertrekken: de tassen pakken. Aangezien manlief tot de dag voor vertrek moest werken, kwam het inpakken op mij aan. Pakken voor een weekendje weg vind ik vaak al een enorme uitdaging, laat staan voor een week of langer. Meestal eindig ik als een kip zonder kop rennend door het huis, op zoek naar verdwaalde zwembroeken, herhaaldelijk natellend of ik echt wel genoeg onderbroeken heb ingepakt. Deze keer besloot ik het anders te doen en maakte ik zowaar vooraf een lijst. Terwijl de kinderen die dag vele malen langer dan pedagogisch verantwoord op de tablet doorbrachten, streepte ik mijn lijst af. Toen manlief die avond thuis kwam, stond het eten op tafel en was de gang gevuld met een keurige rij tassen. Even leek ik de perfecte huisvrouw. Al werd dat gauw genoeg ontkracht door de snauw en boze blik die volgden toen manlief durfde te zeggen dat hij die tassen “morgenochtend voor vertrek wel even in de auto zou leggen”. Ik had niet voor niets de hele dag staan zwoegen en wilde die volgende ochtend op tijd en zonder stress vertrekken. Het spreekt voor zich dat die tassen diezelfde avond nog in de auto lagen.
Half Nederland rijdt iedere zomer urenlang met kinderen door Europa. Waarom zou ons dat niet lukken?
De volgende ochtend, stipt om half zeven, ging de wekker. Tijd om op reis te gaan. Het was de eerste keer dat wij zo’n lange rit tegemoet gingen met drie kinderen op de achterbank. De rit zou “heen en weer naar opa en oma duren”, oftewel meer dan zes uur. Het zou uitdagend worden met één wagenziek kind en een peuter en een kleuter die elkaar in de auto op het moment geen tel met rust laten. Maar, zo hield ik mijzelf voor: half Nederland rijdt iedere zomer urenlang met kinderen door Europa. Waarom zou ons dat niet lukken? Gewapend met een tas vol proviand en anti-wagenziektebandjes om de polsen gingen we op pad. Een zorgvuldig samengestelde familie-vakantie-playlist op Spotify (van Frozen tot Flemming en van Snollebollekes tot Franse kom-in-de-stemming chansons) en een tactisch gekozen tussenstop moesten de rest doen. Die tussenstop werd chateau fort du Bouillon, een prachtig Middeleeuws kasteel in België, dat ons bij binnenkomst verdacht bekend voorkwam. Wat bleek, zeven jaar eerder waren we daar gewoon ook geweest… Toen met één kind. Er bleek weinig veranderd. Niet alleen de muren van het kasteel waren onbewogen. Ook de valkenier én zijn grappen bleken, op wat grijze haren na, onveranderd. “Never change a winning horse” (of in zijn geval eagle) moet hij gedacht hebben.
De rit verliep wonder boven wonder vlekkeloos en eenmaal aangekomen op de camping kon de vakantie écht beginnen. Wil je weten hoe ons dat verging en of de vakantie inderdaad hard werken werd? Lees dan vanaf morgen La douce France – Zomervakantie 2024 deel II.
Photocredits: www.freepik.com
