Het schooljaar is ten einde. Alweer twee weken terug namen onze jongens afscheid van hun juffen. Daarbij hoort één van de vele tradities die het Nederlands basisonderwijs kent: het gezamenlijke “juffencadeau”. Een mooi initiatief dat – in theorie – moet voorkomen dat juffen en meesters overladen worden met repen chocola, liters badschuim en stapels gepersonaliseerde prullaria. In de praktijk blijken veel ouders het groepscadeau uiteindelijk tóch niet voldoende te vinden en gaan leerkrachten alsnog met tassen vol Merci de zomer in. Zeg maar dag tegen dat bikini-lijf. Toch is voor veel ouders het klassencadeau een uitkomst. Je stort wat geld, levert een reeds voor je bedachte knutselopdracht in en wenst het handjevol ouders dat het cadeau verder regelt succes. Dit jaar had ik, tegen beter weten in, mijn hand opgestoken voor het klassencadeau voor de juf van onze jongste zoon.
Na vierenhalf jaar mijn snor te hebben gedrukt vond ik dat het er dit jaar maar eens van moest komen.
Ieder jaar komt dat moment waarop iemand het initiatief moet nemen. In de weken voorafgaand begint het gesprek langzaam op gang te komen. Op het schoolplein stoten, met name de moeders, elkaar erover aan. In de klassenapps worden vrijblijvend balletjes opgegooid. De moeders die altijd de sjaak zijn, kijken elkaar gespannen aan. Pakt iemand anders dit jaar de handschoen op of moeten ze weer het initiatief nemen? Na vierenhalf jaar mijn snor te hebben gedrukt vond ik dat het er dit jaar maar eens van moest komen. Onze jongste zoon nam na twee jaar kleuteren afscheid van zijn lievelingsjuf. Onze waardering voor haar is groot en het klassencadeau leek mij de ideale manier om die waardering te tonen. Onze oudste zoon beloofde ik een huisportret voor zijn juf te schilderen. Zo kreeg ik geen scheve gezichten.
Binnen een kwartier na het versturen van mijn idee kreeg ik al lichtelijk spijt.
Ik speurde Pinterest af. Vond een leuke, doch redelijk simpele knutselopdracht en stak in de klassenapp mijn virtuele hand op. Ieder kind zou een wikkeltje voor om een theezakje kleuren. Ik zou het in een theedoos stoppen en wat cadeautjes kopen. Dat moest te doen zijn. Binnen een kwartier na het versturen van mijn idee kreeg ik al lichtelijk spijt. Een van de ouders appte dat er dan ook iets voor de stagiair moest worden gemaakt. Oeps, die was ik even vergeten… Gelukkig kon ik die taak snel doorschuiven naar een ander. Na een uur zonk de moed me opnieuw in de schoenen toen werd geopperd dat we ook iets moesten maken voor de vaste onderwijsassistente. Ook die was ik voor het gemak even vergeten. Voor ik ook maar iets kon zeggen, opperde een andere ouder dat de kinderen dan gewoon twee wikkels konden kleuren. De duimpjes vlogen binnen en zo ging ik binnen een uur van één naar twee theedozen vullen. “Gaat zo’n klassencadeau altijd zo?”, appte ik een vriendin wiens zoontje in dezelfde klas zit, “Nu weet ik weer waarom ik mijn hand normaal niet opsteek…”
De meeste moeite kostte het misschien nog wel om mijn eigen kind aan het knutselen te krijgen.
Maar eerlijk is eerlijk, het viel me verder alles mee. Er popten geen nieuwe mensen op die ik was vergeten. De theezakjes stroomden de weken daarop keurig binnen en er werd via tikkie royaal geld gestort. De meeste moeite kostte het misschien nog wel om mijn eigen kind aan het knutselen te krijgen. Hij weigerde pertinent twee wikkels te kleuren. De eerste twee “protestwikkels”, enkel versierd met boze smileys, werden door zijn strenge moeder afgekeurd. Met een zeer pedagogisch verantwoorde “je mag pas op de Ipad als ík vind dat je de wikkels leuk genoeg zijn” wist ik er op de laatste nipper toch nog twee geslaagde wikkels uit te persen. De perfectionist in mij stak uiteindelijk veel meer tijd en energie in de cadeaus dan vooraf ingeschat maar het was alle inspanningen waard. De juf van de oudste was oprecht blij met haar schilderijtje en de juf van de jongste zoon maakte een waar moment van het uitpakken van haar cadeautjes. Zowel de kinderen als de juf straalden. Net als na een bevalling, vergeet je dan eigenlijk direct hoeveel inspanning het je vlak daarvoor nog heeft gekost. Ik sluit dan ook niet uit dat ik in de toekomst nog eens mijn hand opsteek voor het klassencadeau. Al denk ik dat ik volgend jaar nog even oversla…
Photocredits: https://unsplash.com/photos/wrapped-gift-box-ZLTlHeKbh04?utm_content=creditShareLink&utm_medium=referral&utm_source=unsplash
