Het einde van het schooljaar is voor velen van ons in zicht. De tijd van last-minute juffencadeaus, slechtgetimede feestlunches en… de schoolfoto’s. Als duveltjes uit doosjes komen ze tevoorschijn. Net op het moment dat je ze eigenlijk al was vergeten. Wat is overgebleven van de eerder zo weldoordachte outfits en net verzorgde kapsels? Je zou denken dat het fenomeen schoolfoto’s zou verdwijnen in een tijd waarin we bijna iedere seconde van het leven van onze kinderen vastleggen met onze telefoons. Niets is echter minder waar. De schoolfoto-industrie is booming. Ondanks de beschamend hoge prijzen die men er voor vraagt. Ik durf gewoon bijna niet toe te geven dat ik 75 euro heb betaald voor een handjevol foto’s van ons stel, terwijl mijn telefoon uit zijn voegen barst door foto’s met diezelfde koppies. Maar zoals voor zoveel ouders geldt, als je de foto’s eenmaal hebt gezien, wil je ze toch hebben. Zélfs als ze niet heel geslaagd zijn. Het blijven toch de schoolfoto’s, hè…
Ik zie mezelf weer helemaal zitten als klein meisje in de gymzaal, wachtend tot ik op de foto mag.
Ik heb een haat-liefde verhouding met de schoolfoto. Enerzijds is het pure nostalgie. Ik zie mezelf weer helemaal zitten als klein meisje in de gymzaal, wachtend tot ik op de foto mag. Ik voel de spanning in mijn buik langzaam toenemen, terwijl ik na iedere foto een stukje dichter naar de fotograaf toe schuif. Ook zie ik mijzelf en mijn vriendinnen van de middelbare school weer lopen, op de weg van klaslokaal naar gymzaal. Tot op het laatste moment bediscussiërend wie naast wie mag staan. Zorgvuldig gesmede plannetjes die de fotograaf binnen de kortste keren teniet deed met een “kan het meisje met de vlechtjes daar rechts vooraan naast die jongen gaan staan”. Schoolfoto’s horen bij de schooltijd en ik vind het heerlijk om oude foto’s terug te kijken. Zelfs de licht beschamende puberfoto’s met tientallen mini vlechtjes en feloranje vest. Not my finest choice, zullen we maar zeggen. Maar je bent jong en je wilt wat…
De timing van de schoolfoto lijkt ook altijd verkeerd te zijn.
Toch kan de stress die de schoolfoto mij als moeder geeft mij totaal gestolen worden. Oneindige discussies over outfits. Geworstel met kapsels aan de eettafel terwijl de tijd steeds sneller tikt. Gezweet met een oververmoeide baby in de studio tijdens slaaptijd voor de broers-en-zussenfoto. Ik ben het liever kwijt dan rijk. De timing van de schoolfoto lijkt ook altijd verkeerd te zijn. De middelste ging al eens op de foto met beginnende waterpokken. De oudste mocht bij de vorige editie direct na een bezoekje aan de dermatoloog op de kruk bij de fotograaf plaatsnemen. Ik vind het nog steeds een wonder dat de betraande ogen en pleister onder de kin niet op de foto zichtbaar zijn. Ook dit jaar kon de timing haast niet slechter. De fotograaf kwam de dag ná de avondvierdaagse. En dat bleek de dag vóórdat de jongens een afspraak hadden bij de kapper… Ik rekende dan ook op foto’s van oververmoeide kinderen met dikke wallen en mislukte jaren zeventig kapsels. Niet bleek minder waar.
Je moet er toch wat voor over hebben om je kinderen in de toekomst dezelfde haat-liefde verhouding met de schoolfoto te geven.
De kinderen én kapsels werkten die dag prima mee. De mannen wilden zelf hun mooiste blousen aan. De vlechtjes van dochterlief zaten prachtig. Zelfs de broers-en-zussenfoto verliep vlekkeloos. Moesten de gezinnen voor ons zich nog in allerlei bochten wringen voor een mager lachje, bij onze kinderen deden de flauwe grappen van de fotograaf zowaar het werk. Mijn moederhart smolt terwijl ik ons drietal samen voor het groene scherm zag zitten. Ze zijn dus niet alleen lief als ze slapen!
De ontbrekende voortanden en net iets te lange haren blijken zo hun charme te hebben.
In alle (on)bescheidenheid durf ik wel te zeggen dat het eindresultaat er dit jaar zeker mag zijn. De gezamenlijke foto is een plaatje, onze dochter is om op te vreten en ook de foto’s van de jongens zijn het tonen meer dan waard. De ontbrekende voortanden en net iets te lange haren blijken zo hun charme te hebben. De prijs bij het afrekenen was even slikken, maar, zo praten we het voor onszelf maar weer recht: “Een middagje op het terras met het gezin kost tegenwoordig bijna net zoveel…” Je moet er toch wat voor over hebben om je kinderen in de toekomst dezelfde haat-liefde verhouding met de schoolfoto te geven. Want die schoolfoto, die zie ik zo snel nog niet uit onze tradities verdwijnen.
