Vandaag is het feest! Onze middelste zoon Faas is drie jaar geworden! Laatst las ik over het krijgen van een tweede kind: “one is a pet, two is a zoo”. Met de komst van onze tweede zoon heeft deze dierentuin er drie jaar terug in ieder geval een prachtexemplaar bij gekregen. Zijn apenstreken worden met de dag gekker en de “Faases van Faas” zijn soms pittig maar met zijn guitige kop kan je vaak niet anders dan om hem lachen. Speciaal voor zijn verjaardag vandaag een ode aan Faas.
Faas is Faas.
“Tja, Faas is Faas hè?!” zeggen de leidsters geregeld lachend als we bij het ophalen vragen hoe het is gegaan. Daar is geen woord van gelogen. Faas vaart zijn eigen koers. De foto’s in de opvang app zeggen vaak al genoeg: krijgen we een foto met allemaal zittende kindjes? Dan is er één die staat. Staan op de volgende foto alle kinderen te dansen dan zit die van ons opeens wél op de grond. Een groepsfoto aan tafel bij de lunch? Alle kinderen zitten netjes recht op hun stoel en eten hun boterham, en wie zit er omgekeerd op zijn stoel en kijkt stralend richting de camera? Je raadt het al….Faas loopt niet netjes mee in het gareel maar danst er nét naast. Hij doet de dingen op zijn manier, zonder dat daar enig kwaad achter zit. En met zijn stralende koppie weet hij er mee weg te komen.
Hoe leuker hij iets vindt, hoe sneller de woordenstroom.
Het duurde even, maar sinds hij het praten echt heeft ontdekt staat zijn mond amper meer stil. Faas vertelt honderduit over de dingen die hij meemaakt. Dankzij zijn olifantengeheugen herinnert hij zich de gekste details en deze deelt hij vol enthousiasme. “Itte, itte..” klinkt dan eerst (door mij maar vrij vertaald als weet je, weet je) waarna hij struikelend over zijn woorden zijn verhaal doet. Hoe leuker hij iets vindt, hoe sneller de woordenstroom. Hij vertelt met heel zijn lichaam en vooral zijn ogen spreken boekdelen. Net als zijn broer ontwikkelt hij een groot gevoel voor taal en rollen er steeds vaker “volwassen” woorden en uitdrukkingen uit zijn mond. Hij kan daardoor ook héél goed duidelijk maken wat hij wil of vindt. Laatst zei ik tegen Faas, nadat hij iets stouts had gedaan: “Dat vind ik niet leuk Faas”. Hij: “Ik wel”. Punt. We waren uitgesproken. Of die keer dat hij een snoepje mocht uitkiezen. Ik: “Wil je deze?” Hij: “Nee”. “Deze dan?” “Nee”.”En deze?” “Ja, perfect mam”. Ook van de week was hij weer zeer duidelijk over wat hij er van vond dat ik achter in de auto naast hem kwam zitten. Z’n broer zat voorin. Hij wilde, uiteraard, ook voorin zitten. “Vind je het niet gezellig naast mama?”. “Nee, eigenlijk wil ik huilen”, zei hij met uitgestreken gezicht.
Het is een Faase…
Eigengereid, onbevangen én volhardend. Een combinatie van eigenschappen waarmee Faas het later in het leven ver kan gaan schoppen maar die het ons als ouders bij tijd en wijle ook flink lastig maakt. Zowel ons geduld als onze zenuwen zijn de laatste tijd geregeld op de proef gesteld. “Het is een Faase…” zeggen wij dan maar elkaar. Hij heeft ons in ieder geval nog even flink laten genieten van de “terrible two’s”. Alsof hij wilde zeggen: “nu het nog kan zal ik jullie laten weten ook dat ik twee ben…” Vooral “zelluf doen” was (en is) daarbij een thema. Hij wil zelf zijn melk pakken en opwarmen in de magnetron, zelf koffie maken voor papa. Wee je gebeente als je het zonder hem doet of je niet aan het bijbehorende ritueel houdt, dan zijn de poppen aan het dansen. Dan zet je de magnetron nog maar een keer aan en tel je alsnog samen af van twintig tot nul, want voet bij stuk houden heeft bij onze Faas op zo’n moment echt geen zin…Zijn volhardendheid als hij nee te horen krijgt is bijna bewonderenswaardig. En het mag een wonder heten dat er met die loopfiets nog geen grote ongelukken zijn gebeurd. Maar ook dat is Faas: hij komt altijd weer op zijn pootjes terecht.
Mama blij, mama niet boos?
Emoties voelt hij haarfijn aan. Zitten papa en mama aan hun taks omdat de ochtend bestond uit een aaneenschakeling van waarschuwingen en ruzies, komt hij voor je staan: “Mama blij? Mama niet boos? Ikke blij!”. Zelfs als hij de oorzaak was van een boze bui, verdwijnt die bui toch als sneeuw voor de zon. Eerst antwoord je nog met enug sarcasme in je stem: “Ja hoor Faas, mama is blij”. Maar als hij het nog driemaal met stralende lach heeft gevraagd is de irritatie vaak weg ook. Omgekeerd kan hij ook haarfijn aanvoelen wanneer iemand iets niet fijn vindt en vooral bij zijn broer maakt hij daar dankbaar gebruik van. Tweeënhalf jaar jonger maar hij weet precies hoe hij de oudste op de kast kan krijgen en kan er dan nog met glimmende oogjes bij staan lachen ook. Klein etterbakkie noemen we hem dan, maar ook daar geniet hij van. En wij stiekem ook. Het is een figuur.
Bijna-krote jonguh.
Hij wil zo graag groot zijn. Zegt al maanden dat hij naar school wil. Hij is een “krote jonguh”. Maar als het hem uitkomt is hij toch nog even een “bijna-krote jonguh” en kruipt met zijn “aap en seen” (of te wel knuffelaap en speen) lekker op de bank tegen ons aan. Lieve Faas, blijf nog maar even onze “kleine, grote jongen”. Je gaat al zo hard! Je bent een ondeugd en met je rode haren soms ook echt een vurig dondertje. Maar je bent een heerlijk ventje dat onbevangen de wereld instapt, iedereen om je heen charmeert en aan het lachen maakt en zoals opa laatst zo mooi zei: “schrander uit je ogen kijkt”. We genieten van je streken, je humor en je wijsheid. Je geconcentreerde blik als je je ergens in vastbijt en je trotse koppie als het je vervolgens is gelukt. Je gekke, wilde dansmoves waarmee je je door de kamer én het leven beweegt. We kunnen niet wachten om te zien wat de toekomst jou, en daarmee ook ons, brengt!
