Jaren geleden had ik een collega genaamd Saskia. Ik was begin twintig, net van school en begonnen aan m’n eerste “echte” baan. Zij net veertig, moeder van twee kinderen en aardig door de wol geverfd. Soms verschijnt zij ineens in mijn gedachten. Met name één gesprek dat wij ooit voerden. Het ging over kinderen en de wc. “Vanaf het moment dat je kinderen hebt ga je nooit meer alleen naar de wc”, zo stelde zij. Dat leek mij grote onzin. Ik kon mij niet één keer heugen dat ik mijn ouders thuis had mogen vergezellen tijdens het toiletbezoek en kon mij dan ook niet voorstellen dat ik dit later wel zou toestaan. “Wacht maar”, zei ze, “als je ooit kinderen krijgt dan zal je het zien. Al je goede voornemens verdwijnen dan als sneeuw voor de zon. Ze klimmen bij mij zelfs op schóót tijdens het het toilet bezoek!”.
Die paar tellen alleen op de wc zijn me heilig. Of moet ik zeggen: waren me heilig.
Lang heb ik het tegendeel kunnen bewijzen. Zowel bij kind één als bij kind twee was de wc verboden terrein als ik erop zat. Dan staan ze maar te krijsen in de box of te stompen tegen de deur. Die paar tellen alleen op de wc zijn me heilig. Of moet ik zeggen: waren me heilig. Want inderdaad, bij nummer drie zag ook ik uiteindelijk mijn goede voornemens het riool in verdwijnen. Nu tref ik mijzelf zo nu en dan ineens in het kleinste kamertje aan met een dreumes aan mijn zijde. “Echt alleen in het geval van “hoge nood” (van het kind)”, hoor ik het mezelf verantwoorden richting mijn partner. En dan netjes naast me op het wc krukje. Niet bovenop me. Er zijn natuurlijk grenzen. Stel je voor dat ik Saskia op een dag nog eens helemaal gelijk zou moeten geven. Het moet niet gekker worden…
Photocredits: <a href=”https://www.freepik.com/free-photo/woman-using-toilet-morning_10979235.htm#query=Toilet&position=4&from_view=search&track=sph”>Image by gpointstudio</a> on Freepik
