Afgelopen dinsdag werd onze driejarige een vierjarige. Al weken zei hij bijna dagelijks “vanmorgen word ik vier!”. Nu was het dan eindelijk echt die betreffende “vanmorgen”. Iedere kinderverjaardag is bijzonder en vier jaar is ook zeker weer een mijlpaal. Voor mij was deze verjaardag ook om een andere reden bijzonder. Precies een jaar geleden zat ik namelijk nog huilend bij mijn leidinggevende in de kamer om aan te geven dat het niet meer ging en mij voor langere tijd ziek te melden. Hoewel ik, net als een jaar terug, ook deze 23 augustus aan het eind van de dag bekaf was, zit ik er een jaar later gelukkig ook op heel veel vlakken wél heel anders bij. In deze blog deel ik hoe het nu gaat.
Ik ben na bijna vijf weken zomervakantie met kinderen echt wel toe aan vakantie… Toch voelde deze vakantie heel anders dan die van vorig jaar”
Het einde van een zomervakantie met kleine kinderen is misschien niet het beste moment voor een “hoe is het nu met…?” Ik weet niet hoe dat voor andere ouders is maar ik ben na bijna vijf weken zomervakantie met kinderen echt wel toe aan vakantie… Toch voelde deze vakantie heel anders dan die van vorig jaar. Met een drie maanden oude baby in plaats van een rondrennende dreumes, gebroken nachten en een ontzwangerend lichaam zag het leven er toen natuurlijk ook heel anders uit. Maar de verandering waar ik vooral op doel is mentaal. Vorig jaar zat er zoveel meer onrust in mij. Ik kon bijna niet ontspannen. Dacht veel te veel aan werk (terwijl ik toen al bijna vijf maanden thuis zat). Had door de stress last van allerlei lichamelijke klachten zoals buikpijn, hoofdpijn, misselijkheid en zelfs kleine paniekaanvallen. Dit jaar heb ik echt veel meer kunnen genieten. Van gewone alledaagse momenten met de kinderen en fijne uitjes. Van tijd om wat te schrijven, te lezen of aan eigen projecten, zoals mijn eigen coachingstraject, te werken. Natuurlijk was het ook vaak genoeg hard werken. Werd ik soms helemaal gek van de kinderen en het gemama, geruzie, gedrein. Had ik chronische gebrek aan tijd voor mijzelf en was het op sommige dagen nog steeds heel onrustig in mijn hoofd. Maar dit gebeurde minder vaak. Duurde korter. En het was gewoon heel fijn om zoveel tijd samen door te brengen en weinig verplichtingen te hebben. Deze vakantie heb ik mijn werk ook echt los kunnen laten en dat is echt een verschil met voorgaande jaren. Vanaf dag vier van de vakantie heb ik mijn mail niet meer bekeken en dat wil wat zeggen.
Vorig jaar wist ik echt niet hoe ik weer met mijn werk moest gaan beginnen.
Nu mijn vakantie er bijna op zit kijk ik ook anders naar wat komen gaat. Vorig jaar wist ik echt niet hoe ik weer met mijn werk moest gaan beginnen. Die gedachte maakte mij letterlijk ziek. Dit jaar heb ik alleen last van wat gezonde spanning. Wat hier zeker aan heeft bijgedragen zijn de stappen die ik het afgelopen jaar heb gezet. Ik heb veel tijd genomen om na te denken over de invulling van mijn werk. Ik heb afscheid genomen van taken die toch niet goed bij mij bleken te passen. Dat was soms lastig. Ik wilde wel meer voor mezelf kiezen maar tegelijkertijd wilde ik anderen ook niet teleurstellen. Die twee schuurden voor mijn gevoel regelmatig. Toch heb ik doorgezet en daardoor heb ik nu oprecht zin in het werk dat vanaf aankomende maandag weer op mij ligt te wachten. Ook begon ik afgelopen jaar met schrijven en besloot ik invulling te geven aan een andere stille wens: aan de slag gaan als zelfstandig coach. Twee zaken die mij veel voldoening geven. Toch gingen ook die beslissingen niet over één nacht ijs. Zo nam, juist op het moment dat ik mijn zinnen meer en meer ging zetten op het coachen, de maatschappelijke kritiek toe op al die coaches die als paddestoelen uit de grond schoten. Voor iemand die zich stiekem enorm veel aantrekt van wat anderen “er allemaal van vinden” was dit meteen een goede oefening in standvastigheid. Inmiddels heb ik mijn opleiding op een haar na afgerond, is mijn eerste eigen (loopbaan)coachingstraject een feit en starten na de zomer nog twee dames met een traject. Alle plannen liggen klaar om mij ook officieel als coach in te gaan schrijven bij de Kamer van Koophandel. Maar daarover binnenkort meer.
Ik blijf oefenen met koorddansen. Doe ik toch nog iets aan sport.
Op werkgebied heb ik het afgelopen jaar in ieder geval mooie stappen gezet en daar pluk ik nu de vruchten van. Maar zoals ik aan het begin ook schreef vind ik het ook best spannend weer aan het werk te gaan. Het afgelopen jaar is het aantal ballen dat ik hoog moet houden niet per se minder geworden. De balans tussen alles wat ik moet en wil doen en wat ik ook daadwerkelijk aankan is er zeker nog niet altijd. Wanneer het thuis of op het werk te druk is steken stress en vermoeidheid sneller dan mij lief is weer de kop op. Die maken dat ik minder kan hebben. Afwezig wordt. Geïrriteerd raak. Last van mijn lichaam krijg. Ik doorloop nog een medisch traject om te leren omgaan met lichamelijke klachten veroorzaakt door fibromyalgie, een chronische pijnaandoening. Die klachten kosten óók energie. Energie die al schaars is. Het komende schooljaar wil ik mij daarom nog meer richten op het leren herkennen van en luisteren naar mijn grenzen. Bewust keuzes maken over wat wel en wat niet kan, ongeacht wat ikzelf of een ander daarvan vindt. Dat is best lastig. Het is niet altijd zwart-wit. Soms levert een extra inspanning je toch energie op. Een andere keer juist niet. Een ander kan dat niet voor mij invullen maar zelf kan ik het ook nog niet altijd goed inschatten. Het lijntje is dun. Ik blijf oefenen met koorddansen. Doe ik toch nog iets aan sport.
Het is bijna ironisch dat ik grote twijfels had over het plaatsen van deze blog.
Overspannen, last van burnout klachten, volledig opgebrand. Welk label stressklachten ook krijgen, ze ontstaan niet van de ene op de andere dag. Mijn situatie heeft tien jaar lang geborreld voordat ik kon (of moest?) zeggen: zo kan ik niet verder. Dat ik binnen een jaar niet alle hobbels gladgestreken heb gekregen is eigenlijk niet meer dan logisch. Het afgelopen jaar ben ik veel beter gaan kijken naar wat ik zélf eigenlijk wil en daar invulling aan gaan geven. Dat er nog andere stappen te nemen zijn is oké. Het is bijna ironisch dat ik grote twijfels had over het plaatsen van deze blog. “Is hij niet te lang, te saai, teveel herhaling van dat wat ik eerder al eens heb beschreven?” vroeg ik mijn partner. Zijn antwoord: “Het is toch goed om na een jaar terug te blikken? Ook al komen daar zaken in voor die je al een keer hebt gezegd. Het geeft ook maar aan hoe lang een dergelijk traject duurt”. En daar heeft hij een punt. Met mijn schrijven wilde ik mensen meenemen in mijn leven als werkende moeder. Vertellen over de leuke en minder leuke kanten. Serieus en met een knipoog. Daar hoort het traject na mijn burnout ook bij. Dat is misschien niet altijd even sprankelend om over te schrijven. Maar dat is natuurlijk juist ook hoe het is. Dat zullen anderen in hetzelfde schuitje ook herkennen. Daarom wil ik het tóch delen. Want zo’n eerste jaar is een mijlpaal die gevierd mag worden. Net zoals de vierde verjaardag van mijn zoon. Dus deze week eten we taart, voor mijn zoon en stiekem ook een beetje voor mijzelf!
photocredit: Image by Freepik
