Dit jaar zat ik in dubio. Normaal ben ik gek op kerst. Nog voor de goede Sint goed en wel in het land is heb ik de eerste kerstnummers al gedraaid en zodra de beste man de deur weer uit is haal ik de kerstspullen van zolder. Maar dit jaar is het anders. De afgelopen maanden waren intens. Hoewel de behoefte aan gezelligheid en ontspanning misschien wel groter is dan ooit heb ik geen zin in al het “gedoe”. En dus twijfelde ik: zullen we die kerstboom dit jaar niet gewoon laten zitten? Even al die zooi op zolder laten? Maar toen kwam de middelste terug van de opvang en begon over de kerstboom. Die wij schijnbaar als enige van de groep nog niet hadden. Hij en z’n broer bleven die avond maar zingen: “o denneboom…o denneboom”. En toen de jongens zich later die week verveelden vond ik op Pinterest een paar leuke knutselideëen waarmee we de mand met plakjes hout in de gang weg konden werken. Met het puntje van de tong uit z’n mond schilderde de middelste gekleurde kerstballen en de oudste veranderde de plakjes in prachtige sneeuwpopjes, rendieren en kerstmannetjes. Met een touwtje erdoor zouden het prachtige hangers zijn voor in een kerstboom. Maar ja, dan moest je wel een boom hebben… De natte sneeuw op vrijdag verhoogde de stemming al wat meer en het laatste zetje kwam toen ik anderhalf uur moest overbruggen tijdens de zwemles van de oudste. Met de Intratuin vlakbij het zwembad was de keus snel gemaakt. En dus togen de middelste en ik afgelopen zaterdag richting het tuincentrum, mocht hij in kersttreintje en koos ik alsnog een boom uit….
Al gauw stuiterde de ene na de andere bal over de vloer (lang leve de plastic kerstballen).
De jongens waren niet te stuiten maar moesten toch echt wachten tot na de boodschappen voor we de boom samen gingen optuigen. “Nee jongens, mama doet de lichtjes. Niet zo aan die slinger trekken, anders krijg ik die van z’n levensdagen niet meer uit elkaar. Laat die piek even liggen anders is hij straks stuk!” Waar de oudste met enige sturing (“je mag ze wel iets hoger hangen anders is straks alleen de onderkant versierd” en “pak je af en toe ook een andere kleur bal?”) toch redelijk behendig de ballen in de boom wist te hangen, had de middelste er beduidend meer moeite mee. De ballen met een touwtje gingen nog wel maar die met een haakje waren niet te doen voor die kleine vingertjes. Al gauw stuiterde de ene na de andere bal over de vloer (lang leve de plastic kerstballen). Hoe meer ik hem probeerde te helpen hoe bozer hij werd (“Ik wil het zelluf doen mam!”) en in rap tempo nam zowel bij de kleine man als bij zijn moeder de frustratie toe. ‘The most wonderful time of the year’ was op dat moment nog ver te zoeken. De oplossing kwam uit verrassende hoek. De oudste had het inmiddels wel een beetje gezien en wilde vooral in de zak met ballen graaien, op zoek naar de vogeltjes. Hij stelde voor een treintje te vormen. Hij koos de mooiste ballen uit, gaf ze aan de middelste die ze vervolgens aan mij zou geven. Ik kreeg de eer ze in de boom te hangen. Waar de middelste normaal gesproken als hij boos is niets van zijn oudere broer wil aannemen pikte hij het deze keer zowaar wel. Iets van de kerstspirit zat er na de eerst drie kerstballen dus toch wel in. Als een malle ben ik de ballen in de boom gaan hangen en voordat ook deze troef was verspeeld hing de boom vol. De troep ging aan de kant, de lichtjes aan en uit volle borst werd onze denneboom door de jongens toegezongen. Missie geslaagd.
Binnen een week ging ik van “dit jaar doen we waarschijnlijk geen boom” naar niet één maar zelfs twee kerstbomen…
Die avond, toen de jongens eenmaal op bed lagen, betrapte mijn partner mij terwijl ik nog snel “een paar andere dingetjes” uit de doos viste. Een kaarsje hier, een lichtje daar, en die raamhanger met sterren die ik vorig jaar had gemaakt was bij nader inzien toch ook wel erg leuk… Vanuit mijn ooghoek zag ik ook de knutselwerkjes van de kinderen liggen. Er zaten al gaatjes in. Er hoefde alleen nog wat touwtjes doorheen. Dat was toch zo gedaan of niet..? Wat een geluk dat ik die middag bij de Albert Heijn ‘geheel toevallig’ nog een klein tafelkerstboompje had meegenomen… En zo draaide ik om half elf ‘s avonds houten kersthangers in elkaar en bracht ik de kamer alsnog in mum van tijd in de kerstsferen. Binnen een week ging ik van “dit jaar doen we waarschijnlijk geen boom” naar niet één maar zelfs twee kerstbomen… Tja, wat zal ik zeggen? The Ghost of Christmas heeft het duidelijk weer gewonnen van Ebenezer Scrooge…
