Zo, kerst 2021 zit er weer bijna op. Dit jaar begon onze kerst met een paginavullend artikel in de Zeeuwse krant. Mijn partner werkt voor zijn werk geregeld samen met een journaliste. Zij had gevraagd of wij misschien mee wilden werken aan een item in de kersteditie van de krant. We voelden ons wel gevleid door de vraag en stemden zonder er al te lang over na te denken mee in. In het item genaamd ‘Aan tafel’ vertellen verschillende mensen hoe zij dit jaar kerst denken door te brengen. Naast ons werd onder meer gekeken hoe een buitenlandse studente, bewoners van een verpleeghuis, jongeren in een crisisopvang en een havenpastor dit jaar kerst gaan vieren. Het interview vond zo’n twee weken voor kerst plaats en op dat moment hadden wij nog geen definitieve plannen. Dat de hele onderneming met kinderen iets meer voeten in de aarde zou hebben dan “even een interview doen en een foto laten maken” hadden we natuurlijk vooraf kunnen weten. Met een goede voorbereiding hoopte ik toch ontspannen het interview te kunnen doen en zonder rood hoofd van de stress op de foto te komen. Of dat gelukt is en hoe onze kerst er uiteindelijk echt uit heeft gezien lees je in deze blog.
Er is natuurlijk altijd van alles wat je niét leest of ziet in zo’n artikel.
Het artikel en de foto geven een leuk inkijkje in ons leven en ons gezin. Maar er is natuurlijk altijd van alles wat je niét leest of ziet in zo’n artikel. Zo heeft de bijdrage van onze middelste zoon aan het interview de krant net niet gehaald. Driejarige piemelpraat, – “Wij hebben een zusje. Zij heeft geen piemel. Mama heeft ook geen piemel” – , is schijnbaar toch niet helemaal gepast voor een kerstitem. Ook de aanloop naar het interview blijft gelukkig buiten beeld. Zo heeft niemand door dat ik de avond te voren uitgeteld op de bank lag omdat ik, ondanks dat ik wist dat er nog geen foto gemaakt zou worden, opruimdrang kreeg om acht uur ’s avonds. Tja, je wilt toch goed voor de dag komen hè… Ook het avontuur met de taart bleef buiten beschouwing. Op de ochtend van het interview besloot ik nog gauw even een “simpel taartje” te bakken voor bij de koffie. Hoewel mijn partner er eerst een hard hoofd in had kwam er een prachtige taart uit de oven. Helaas, looks can be deceiving. De taart was niet gaar en, bijna symbolisch voor het afgelopen jaar, op een paar lekkere stukjes na kon het grootste deel zo de prullenbak in. Het interview was er niet minder leuk om en we hebben er met de journaliste hartelijk om kunnen lachen.
De ochtend van de foto verliep, zoals altijd met kinderen, natuurlijk anders dan verwacht
De foto’s volgden een paar dagen na het interview. Ondanks dat het artikel over kerst ging was vooraf gezegd dat de foto vooral niet te aangekleed moest zijn. Het moest een inkijkje geven in ons “normale” leven aan tafel. Dus geen chic opgemaakte tafel of nette kerstoutfits maar “gewoon-gewoon”. Aan de voorbereiding lag het niet: het huis was de avond tevoren alweer netjes aan kant en de kleding lag klaar. Toch verliep de ochtend van de foto, zoals altijd met kinderen, natuurlijk anders dan verwacht. Dochterlief werd die ochtend snotverkouden en veel te vroeg wakker waardoor ze tijdens de fotoshoot ofwel zou slapen ofwel uit haar hum zou zijn. Op hoop van zegen legden we haar maar wat vroeger weer terug op bed. Maar slapen is een uitdaging als je oudere broers, ook verkouden en niet lekker in hun vel, het hele huis bij elkaar schreeuwen. Je snapt, de bloeddruk van mama en papa liep al langzaam op. Een kwartier voor de fotograaf arriveerde streek ik nog snel mijn jurk en föhnde ik mijn haren (beiden geen alledaags tafereeltje in ons huishouden dus tot zo ver “gewoon-gewoon”). Tien minuten voor tijd werd dochterlief snel uit bed geplukt en een schone jurk aangetrokken. Vijf minuten voor de shoot vond er nog een flinke discussie plaats met de oudste: “Nee, er is nu geen tijd om te knutselen. Ga daar nu niet zo boos om doen”. Met nog gauw een “als jullie nu goed meewerken mogen jullie straks een filmpje” hoopten we er maar het beste van en deden we de deur open voor de fotograaf.
Na nog heel wat foto’s, geworstel met m’n dochter en een gezicht dat langzaam steeds verhitter raakte, zat het erop.
De shoot was een uitdaging. De jongens volgden de instructies van de fotograaf maar wat graag opvolg: “speel maar gewoon jullie spelletje, blijf vooral niet netjes zitten maar klim lekker over de tafel”. Dochterlief liet zich die ochtend minder goed dirigeren. Ons meisje dat normaal altijd naar iedereen lacht had er op dat moment geen zin in. Naarmate er meer foto’s werden gemaakt werd haar protest steeds luider en haar blik steeds ontevredener. Terwijl ik alles uit de kast trok om onze dochter nog enigszins rustig te houden bleef de fotograaf maar zeggen dat ik “vooral in de camera moest blijven lachen”. M’n hoofd werd met de minuut roder en m’n lach geforceerder. Net toen ik dacht dat we een aantal leuke foto’s hadden (en dus konden stoppen) bleek dat het mini kerstboompje dat de fotograaf mee had gebracht niet in beeld was. Aangezien dit boompje ook bij de andere foto’s van dit item terug zou komen moesten we weer helemaal opnieuw beginnen…. Na nog heel wat foto’s, geworstel met m’n dochter en een gezicht dat langzaam steeds verhitter raakte, zat het erop. Volgens de fotograaf zat er “zeker wat tussen”. Dat bij de helft van de foto’s die hij ons zo snel even liet zien het gezicht van de oudste compleet verdween achter dat verdraaide kerstboompje namen we maar voor lief. Geen haar op m’n hoofd dat we nog meer foto’s gingen maken. Volgens de fotograaf “ging het vooral om het sfeerbeeld” en kreeg je met gezelschappen toch “nooit iedereen perfect in beeld”. Ik kon op dat moment alleen maar denken dat er toch wel een verschil zit tussen “perfect in beeld” en überhaupt zichtbaar, maar goed, ik ben misschien een kniesoor… Ik hoopte maar dat hij één van de foto’s zou kiezen waar we wél allemaal op stonden en anders waren we in de krant maar een gezin van vier. De fotograaf pakte zijn spullen in, onze dochter begon spontaan naar hem te zwaaien én te lachen ( wat een timing meisje…) en nadat hij was weggereden ploften we met z’n allen uitgeput neer op de bank. Het was elf uur in de ochtend maar het voelde alsof we er al een hele dag op hadden zitten.
Gelukkig is dit alles voor een buitenstaander niet te zien. Het artikel is hartstikke leuk geworden en op de foto’s is een gezellig gezinnetje te zien. Zelfs de oudste is zichtbaar! Oké, hij staat maar deels op de paginavullende foto (dat formaat is overigens wel even schrikken als je maar een klein fotootje van jezelf in de krant verwacht…). Maar hé, liever deels dan helemaal niet! Wie mij goed kent zal zien dat mijn wangen wat roder en mijn lach wat strakker zijn dan normaal, maar ook dat geeft niet. Dat is nu eenmaal het leven met kinderen. We zijn blij met hoe het artikel is geworden, krijgen leuke reacties en weten nu meteen door wie en op welk moment de Zeeuwse krant gelezen wordt.
De voorspelling die we twee weken voor kerst deden is grotendeels uitgekomen.
Maar hoe is het nu uiteindelijk afgelopen met onze kerstdagen? De voorspelling die we twee weken voor kerst deden is grotendeels uitgekomen. Eerste kerst hebben we inderdaad zelf pizza’s gemaakt. Met mijn schoonmoeder, zwager , schoonzus en twee neefjes. Ook de vijftien minuten aan tafel bleken redelijk te kloppen. De kinderen zaten zo’n tien minuten aan tafel om een kerstkaarten en- ballen te beschilderen, belegden in twee minuten hun pizza’s en aten er misschien drie minuten van. Ze hadden zich vooraf al zo vol gegeten met broodjes met smeersels dat de pizza’s grotendeels onaangeraakt zijn blijven liggen. Tegen de verwachting in viel het toetje, die avond geen ijssneeuwpop maar een zelfgebakken brownie, niet in de smaak. Het kwartier eindigde met de middelste die na een verkeerd gevallen hap van zijn toetje in mijn handen overgaf…. Never a dull moment met kinderen zullen we maar zeggen. Een kerstdiner met billendoekjes en een dweil. Een heerlijk contrast met de chiquere kerstdiners van weleer. Maar desondanks was het gezellig. De kinderen hebben heerlijk gespeeld, de volwassenen hebben nog een half gesprek kunnen voeren en zelfs met mijn handen onder de spuug moest ik lachen. Dit hoort erbij en we zullen het ooit nog eens gaan missen.
Vlak voor we vanavond beginnen krijgen de jongens hun kerstblousen aan en ons meisje haar glitterhaarbandje in.
Vandaag, tweede kerstdag, doen we het rustig aan. Mijn partner en de oudste lopen op moment van schrijven door het bos en over het strand bij Westhove, de jongste ligt in bed en de middelste komt bij voor de tv. Voor moeders een zeldzaam rustig moment om overdag een blog te schrijven. Heerlijk! Vanavond staat er een klein kerstdinertje op de planning met mijn schoonmoeder. Vlak voor we beginnen krijgen de jongens hun kerstblousen aan en ons meisje haar glitterhaarbandje in. Alles voor een leuke foto, niet waar?! Het huis geurt al heerlijk door de pan met stoofvlees in de oven. Mijn partner heeft zijn beproefde recept verder verfijnd dus dat wordt smullen voor de volwassenen. De kinderen vinden al die draadjes maar niks maar zijn gelukkig wel oprecht gek op de spruitjes met spekjes (vooral de spekjes..) die ook op tafel komen. De jongste werd helemaal wild toen ze gister hapjes stoofpeer mocht proeven dus zelfs zij krijgt vanavond een kerstig maaltje. En om een nieuwe spuugsessie te voorkomen sluiten de kinderen vanavond wél af met zo’n kant-en-klaar kerstijstoetje. De sneeuwpoppen waren op maar de zelf te versieren kerstster zal het bij hen vast ook prima doen. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan… Vrolijk kerstfeest allemaal!
Ben je nieuwsgierig naar het artikel zelf? Zie de foto hieronder of klik op deze link: https://www.pzc.nl/zeeuws-nieuws/danielle-verheugt-zich-op-haar-kerstdiner-al-zal-dat-diner-hooguit-een-kwartier-duren~a6b822e2/
