Vandaag wordt onze oudste zoon zeven. Zeven! Waar is de tijd gebleven?! Het lijkt zowel een eeuwigheid geleden als de dag van gisteren dat ik nietsvermoedend met een vriendin naar de verloskundige ging voor controle. Daarna zouden we een taartje gaan eten in de stad om mijn net begonnen verlof te vieren. Liep dat even anders…Een paar uur later lag ik met zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis en een dag later was hij er! In een couveuse bak, voorzien van allerlei toeters en bellen. Dat zijn start, en daarmee ook onze start als ouders, verre van normaal verliep besefte ik mij pas tweeëneenhalf jaar later toen zijn broertje werd geboren. Destijds gaven wij ons er maar gewoon aan over. We wisten toch niet beter. Maar nu… Als traumatisch heb ik die bevalling en de weken erna nooit ervaren en toch besef ik mij zo nu en dan dat het wel degelijk wat met mij heeft gedaan. Het bewijs daarvan was zonder dat ik mij daar bewust van was, meerdere keren per dag zichtbaar.
Hoe ik daarachter kwam? Laatst vloog ik naar een vriendin in Berlijn. Naast mij zat een moeder met een kindje van een jaar of twee. We raakten aan de praat en ook het feit dat ik drie kinderen thuis had kwam kort ter sprake. Op een gegeven moment pakte ik mijn telefoon en mijn buurvrouw reageerde: “oh, je hebt echt nog een heel kleintje thuis!” Ik keek haar even verward aan maar na een blik op mijn scherm viel het kwartje. Daar zag ik een foto die al jaar en dag de achtergrond van mijn telefoon siert. Onze oudste zoon, maar dan nog maar een paar dagen oud. Eindelijk uit de couveuse en liggend in zijn warmtekuipje. Alleen nog een sonde in zijn neus die herinnert aan alle andere draadjes en slangetjes die hem kort daarvoor nog hadden gesierd.
De foto op het vergrendelscherm van mijn telefoon verander ik met regelmaat. Maar deze foto blijft onaangeraakt. Al zeven jaar lang is dit mijn achtergrond foto. Er kwamen nieuwe mobieltjes. Er kwamen een broertje en een zusje. En toch kon ik nooit deze ene foto veranderen. Een herinnering aan een tijd die niet alleen leidde tot een litteken op mijn buik maar stiekem ook een klein littekentje op mijn hart. Geen moment zijn wij toen gelukkig bang geweest hem te verliezen en toch koester ik de foto van dat kleine ventje in dat kuipje net een beetje extra. Omdat het, hoewel wij dat toen niet echt beseften, natuurlijk niet vanzelf ging. En omdat, zo weet ik nu, het niet vanzelfsprekend is dat het allemaal ook gewoon goed komt.
En nu is hij zeven! Dat kleine hummeltje in dat kleine bakje is nu een pientere knaap met schoenmaat 31, oneindig veel kennis van dieren, de leukste moppen en de liefste knuffels voor zijn moeder en zusje (en oké, als hij zin heeft, ook voor zijn vader en broertje). Zeven. Om de een of andere reden voelt dat echt veel groter dan zes. Vandaag gaat de vlag uit en wordt hij opnieuw omhuld door toeters en bellen, maar dan alleen de fijne! En voor één keer, als uitzondering, een foto van ons kind op Instagram. De foto die mij meerdere keren per dag onbewust even terugbrengt naar de tijd dat onze wereld compleet veranderde.
