Met drie kinderen in huis is het bij ons thuis bijna nooit stil. Vanaf het moment dat de kinderen wakker zijn tot ze weer naar bed gaan is er eigenlijk altijd wel geluid. Een fatsoenlijk gesprek met mijn partner zit er overdag niet meer in. Na meerdere pogingen, steevast door een van de drie onderbroken, geef ik het meestal zuchtend op. Pas als ze op bed liggen is er weer tijd voor een goed gesprek. Al zijn er dagen waarop onze oren zo na-tuteren van al het geluid dat we simpelweg neerploffen op de bank en samen genieten van de stilte. Lang duurt dat moment meestal niet aangezien onze poes, zodra de stilte valt, haar moment pakt en luidkeels begint te mauwen….
Weet je nog…
Soms waardeer je pas wat je hebt als het er niet meer is. Zo is het ook met stilte. Dan verlang ik terug naar de zomerse zondagochtenden op het Java-eiland te Amsterdam. Toen wij nog kinderloos in ons appartementje op driehoog woonden. Rond een uurtje of negen werden we dan wakker van de geluiden die opstegen langs het balkon. De scheepshoorn van één van de cruiseschepen die vlakbij op het IJ lag aangemeerd. Een fluitconcert van de vogels die zich verscholen in de binnentuin onder ons. Het geratel van een kinderfietsje in diezelfde tuin en het geroep van de ouder die er achteraan holt en hoopt dat het kind niet in het water kukelt. Wij draaiden ons dan nog eens rustig om. Hoewel ik er toen niet zo bewust van was geniet ik nu met terugwerkende kracht van die heerlijk rustige uurtjes. Laatst waren wij tijdens een vakantie even terug op “ons” eiland. Ditmaal mét kinderen. Het was vroeg, want uitslapen zit er tegenwoordig niet meer in. De jongens hadden hun loopfietsjes mee en raasden over het pad van diezelfde binnentuin. Ik keek op naar ons oude appartement en dacht aan degene die daar nu zou liggen. “Weet je nog…”, zeiden we tegen elkaar.
Stilte kan opeens hoorbaar zijn.
Dat kinderen geluid met zich meebrengen zal niemand verbazen en verbaasde mij dus ook niet. Maar geluid van kinderen blijkt wel een gek fenomeen. Stilte kan opeens hoorbaar zijn, zoals wanneer je kind verdacht stil in de keuken “aan het spelen” is. Terwijl op andere momenten geluid ook compleet langs je heen kan gaan. Wanneer ik mij bijvoorbeeld al schrijvend in een blog verlies en mijn kind blijkbaar al meerdere keren om mijn aandacht heeft gevraagd… Pas wanneer er luid en duidelijk “maa-aaam” naast mij klinkt dringt het dan in ene door. Zei je wat, schat?
Waarom je anders een vijfjarige een blokfluit cadeau doet is mij een raadsel…
Geluid kan in de ene situatie heel anders voelen dan in de andere. Neem nu het gehuil van een baby. Wanneer het andermans pasgeboren baby is klinkt het lief en zacht. Maar als het je eigen kind is waar je al een uur mee rondloopt en die maar in je oor blijft krijsen, dan voelt het in ene meer als een loeiende sirene. Ook schijnt het zo te zijn dat speelgoed met geluid in de oren van de gulle gever heel anders klinkt dan in die van de ontvanger. Waarom je anders een vijfjarige een blokfluit cadeau doet is mij een raadsel… (als de gever dit leest: de intentie was goed maar helaas blijkt onze zoon geen geboren muzikant te zijn…).
Nu hij in de waarom-fase is aanbeland zou ik willen dat er een uit-knop op zat.
Uiteraard is het niet alleen maar kommer en kwel. Kinderen brengen ook heel veel lieve, leuke en grappige geluiden met zich mee. Het schattige gekir als onze elf weken oude dochter lacht en de kreuntjes in haar slaap doen onze harten smelten. En ook de peuterpraatjes van onze middelste zoon zijn zeer vermakelijk. (Al zou ik nu hij in de waarom-fase is aanbeland zo nu en dan ook willen dat er een uit-knop op zat). Het gezang van onze kinderen kan ik meestal ook wel waarderen. De jongens zingen de laatste tijd graag voor hun zusje om haar aan het lachen te maken. Hoe harder en gekker, hoe beter. Het werkt aanstekelijk. Geregeld betrap ik mijzelf er in mijn eentje nu ook op: “banaaan, banaaan, eigenlijk te krom om te staa-aan”.
Gejengel kan door merg en been gaan.
Het is vaak de kakofonie aan geluiden die je de das om doet. Als we rustig proberen te eten en de één met z’n lepel tegen een pan begint te tikken, de ander z’n plastic bord over tafel heen en weer blijft schuiven en de jongste meutelt omdat haar speen steeds uit haar mondje valt. De poes doet dan ook graag mee en krabbelt fantatiek aan de deur om naar boven te kunnen vluchten. Ook is het feest wanneer de één tijdens het spelen op een luide, liefst monotone wijze, een sirene nadoet en de ander continu het onderste legoblokje uit de legobak lijkt nodig te hebben. Het meest vervelend zijn de momenten waarop de jongens ruzie krijgen en steeds harder tegen elkaar op beginnen te schreeuwen óf wanneer er ëén loopt te jengelen omdat het zijn zin niet heeft gekregen. Dat gejengel kan door merg en been gaan en vind ik dan ook vele malen erger dan onophoudelijk babygehuil. De kinderen lijken dan precies te weten met welke toonhoogte en hoeveelheid decibel zij ons op de kast kunnen krijgen. Zeker aan het eind van een drukke dag is daar niet veel voor nodig kan ik je vertellen. Niet zelden ontvlucht ik het geluid dan even en zit ik langer dan strikt noodzakelijk op de wc. De enige plek in huis waar het nog wel stil lijkt te zijn. Tot de oudste hard op de deur slaat en roept: “Mam, ik moet NU plassen!”. Goed. Telefoon weg. Nog één keer diep ademhalen en daar gaan we weer.
Wie het kleine niet eert…
Maar er is hoop. Nu de jongens ouder worden is het zo waar zo nu en dan wel stil. Als de een geconcentreerd aan een puzzel werkt en de ander op gaat in een kleurplaat. Vaak duurt het even voor je het door hebt. Maar dan kijk je op en denk je: Wat hoor ik? Om je plots te beseffen: ik hoor niets…het is stil! Oké, die momenten duren nog maar kort. Voor je het weet vliegen de potloden of puzzelstukjes je weer om de oren. Maar wie het kleine niet eert…
Ooit zullen we al dat geluid nog gaan missen.
Er komt een dag, zo houd ik mijzelf voor, dan zullen we al dat geluid nog gaan missen. Als de kinderen uit huis zijn en onze zondagochtenden weer stil. Maar zo ver is het nu nog niet. Laatst moest ik voor een onderzoek naar het ziekenhuis en appte ik een vriendin dat ik er eigenlijk wel naar uitkeek. Even een momentje rust. Als je het lawaai van een MRI apparaat boven het geluid van je kinderen verkiest dan weet je dat de stilte in huis nog ver te zoeken is…
