Haar hart springt op wanneer zijn naam op het schermpje van haar mobiel verschijnt. Zie je wel, denkt Isa, ruimte geven is de juiste keus geweest. De afgelopen zes maanden had ze ontelbare keren op het punt gestaan de radiostilte te verbreken. Hoe vaak had ze niet op datzelfde mobieltje een bericht aan hem getypt? Urenlang schrijven, schaven, schrappen. Net zo lang tot ieder woord exact de juiste lading dekte. Om vervolgens op delete te drukken, in plaats van verzenden. Ze moest geduld hebben.
Hun liefde was ruim een jaar daarvoor via datzelfde schermpje begonnen. Ook toen popte zijn naam op haar scherm op: ‘Ze heeft mijn hart gebroken man. In voor een drankje? Ik kan er wel één gebruiken…’ Dat bericht was niet aan haar gericht geweest. Floris en zij kenden elkaar amper. Voor die avond hadden ze één keer eerder app contact gehad, toen ze afspraken wanneer hij de tuinset die ze op Marktplaats had aangeboden zou komen ophalen. Dankzij de twee wijntjes die ze eerder die middag in de zon op een terras had gedronken, reageerde ze vrijpostiger dan ze van nature was: ‘Mocht de vriend voor wie dit appje eigenlijk bedoeld is je laten zitten… ik heb, naast een mooie tuinset, ook een uitstekend luisterend oor in de aanbieding.’ Niet veel later hadden ze samen op een terras gezeten. Zij met licht knikkende knietjes door haar impulsieve actie. Hij met bloedend hart. Vele uren en drankjes later was zij smoorverliefd geweest en was hij zijn gebroken hart vergeten.
Haar vriendinnen hadden haar gewaarschuwd. ‘Dit gaat te snel,’ zeiden ze, ‘je bent slechts een rebound. Voor je het weet ben jij degene met een gebroken hart!’ Maar zij wist wel beter. Ze was als een blok gevallen voor zijn bruine krullen, blauwe ogen en strakke kaaklijn. Het kuiltje in zijn linkerwang, dat alleen zichtbaar werd als hij hard lachte, vond ze onweerstaanbaar. Dat kleine stukje imperfectie maakte hem des te meer perfect. Zij leek qua uiterlijk in niets op hem met haar sluike, blonde haren, ronde wangen en tikkeltje scheve neus. Ook qua innerlijk konden ze haast niet meer verschillen. Hij was extraverter dan zij. Praatte met Jan en alleman, terwijl zij liever luisterde. Hij stond graag in het middelpunt van de belangstelling terwijl zij liever wat meer langs de zijlijn stond. Daarom werkte het juist zo goed. Ze vulden elkaar naadloos aan. Hij fungeerde als haar bliksemafleider. Zij gaf hem de ruimte die hij nodig had.
Toch was er een half jaar geleden plots een eind gekomen aan hun zo soepel lopende samenspel. Op een zondagmiddag in augustus zaten ze, zoals zoveel middagen die zomer, op ‘haar’ tuinset in zijn strak ingerichte tuin. Ze had haar korte, gebruinde benen over zijn brede schoot gedrapeerd. Hij had met een biertje in zijn hand voor zich uit zitten staren. ‘Ik voel het niet meer, Isa,’ had hij met een zucht gezegd, ‘het ligt niet aan jou…’ Die woorden overvielen haar zo dat ze amper wist wat te zeggen. ‘Iedere relatie heeft zo z’n pieken en dalen….’ stamelde ze, ‘misschien heb je gewoon even wat ruimte nodig? Even afstand? Ze zeggen niet voor niets: absence makes the heart grow fonder,’ had ze met geforceerde glimlach gezegd.
Zo waren ze uit elkaar gegaan en nu, zes maanden later, komt hij weer in de lucht. Op Valentijnsdag nota bene. Een echte romanticus was hij nooit geweest. Zij maakte voor hun half jaar jubileum een gemeenschappelijke spotify lijst. Hij deed die avond de afwas. Dat hij had gewacht met appen tot vandaag was veelzeggend. Ze had zo op gezien tegen deze dag. Haar beste vriendin had haar meegevraagd naar een Valentijns Singles Party in de buurt. ‘Ik ben geen single. We hebben gewoon even een korte pauze ingelast,’ had ze geantwoord. Wat is ze blij dat ze de uitnodiging heeft afgehouden. Snel pakt ze haar mobieltje van de bankleuning en klikt het berichtje aan: Hoi Isa. Er staan hier nog wat spullen van je. Wanneer kan je ze ophalen? Ik heb iemand ontmoet…
/// Naast non-fictie blogs schrijf ik zo nu en dan ook korte, fictieve verhalen. Onder meer voor schrijfchallenges. Dit verhaal schreef ik voor een valentijnsdag schrijfchallenge van Sabine Mouritsm Eerder schreef ik in de reeks korte verhalen ook: Speedo en De laatste nacht
//// photocredits: Image by freepik
