Onze kinderen zijn best verwend. Lust je geen mandarijn? Dan krijg je toch een appel. Ondanks dat ik net met pijn en moeite een mandarijn voor je heb ontdaan van alle kleine velletjes. Je mag nog één koekje en daarna is het klaar tot het avondeten, begrepen? Oké, vooruit, dat kleine snoepje mag er voor deze keer ook nog wel bij. Wil je die puzzel? Maar we hebben al zoveel speelgoed. Is deze echt anders? Nou vooruit, omdat je zo goed meegeholpen hebt met de boodschappen. Wie zijn billen brandt…. Iedere keer dat we toegeven graven we ons eigen graf weer een stukje verder. Je weet het en tóch gebeurt het. Soms word je echter in de val gelokt. Iets wat in beginsel onschuldig lijkt blijkt achteraf een wolf in schaapskleren te zijn geweest. Zo veranderde Netflix bij ons al gauw van vriend in vijand…
Het verval begon langzaam in te treden
Ik heb respect voor moeders uit het pre-televisie tijdperk. Hoe lukte het hen om met één of meerdere jengelende kinderen aan de benen eten te koken, de was te doen of langer dan dertig seconden naar de wc te gaan? Nee, de televisie staat hier niet de hele dag aan. Maar bij momenten ben ik, en met mij vast vele andere ouders, zeer dankbaar voor de hulp die de beeldbuis biedt. Uiteraard had ik bij onze oudste zoon nog bepaalde principes: alleen even voor het avondeten als ik moest koken en ik bepaalde wat hij keek. Dat ging lange tijd goed moet ik zeggen. Maar zeker na de komst van nummer twee begon langzaam het verval in te treden en nam de tijd voor de televisie toe.
Echt mis ging het toen we Netflix introduceerden…
Die tijd kunnen we gelukkig nog enigszins binnen de perken houden (niet zonder gesputter, maar goed). Echt mis ging het toen we Netflix introduceerden. Naar mate de oudste ouder werd, werd het aanbod op Zappelin toch iets te beperkt. Omdat wij zelf die drukke tekenfilms op andere zenders écht niet konden verdragen besloten we onze toevlucht te nemen tot uitzending gemist, YouTube en Netflix. Er was weer keus te over. We probeerden favoriete series uit onze eigen kindertijd aan te smeren (conclusie: ‘Boes’ doet het nog steeds goed maar ‘Ovide en z’n vriendjes’ vallen minder in de smaak…) maar moesten toch ook geloven aan PawPatrol en Superwings. Die laatste werd in het begin steevast “Jet” genoemd en weet dan maar eens het juiste filmpje te vinden op YouTube.
Ik zet de tv wel even op pauze, dan kan je gaan plassen
De keuze was reuze maar overdaad schaadt en dat geldt ook op dit gebied. Zodra de televisie aan mag (wat zeker tijdens de twee lockdowns vaker gebeurde dan ons lief was…) komt de wensenlijst. De jongste van twee wil standaard “Koosengijs” (oftewel: Juf Roos), de oudste van vijf gaat voor “een Freekje” (Freek Vonk). Wat er ook aangaat, binnen een minuut of vijf begint de jongste: “nie leuk, nie leuk” of “klame” (wanneer de zoveelste reclame voorbij komt). Waar je het vroeger gewoon moest doen met wat er op tv was weten ze nu dat er meer mogelijk is. Staat het filmpje je niet aan, dan kies je toch gewoon iets anders? De afstandsbediening wordt aangereikt en mama mag het probleem oplossen. Aan het begin trap je er een paar keer in en voor je het weet is het de verwachting dat je steeds binnen vijf tellen de reclame hebt weggeklikt of een ander programma hebt opgezet. Aangezien de aandachtsspanne van peuters en kleuters bij tijd en wijlen nog erg laag is kan je je voorstellen dat zo een in hoog tempo repeterend patroon ontstaat. Dag rust.
Van ‘Netflix and chill’ is voor papa en mama geen sprake
Ik zei het al: onze kinderen zijn verwend. Ook op dit vlak. Waren we maar wat consequenter geweest en hadden we ze maar niet aan zoveel mogelijkheden blootgesteld. Nu hebben we spijt als haren op ons hoofd dat wij Netflix hebben geïntroduceerd. Van ‘Netflix and chill’ is voor papa en mama geen sprake. Dolgraag zouden we even terug gaan naar de tijd waarin je maar een beperkt aantal zenders tot je beschikking had. Toen je nog niet kon terugkijken en vooruit spoelen. De tijd waarin ik mijzelf niet tegen de oudste hoorde zeggen: “ik zet de tv wel even op pauze, dan kan je gaan plassen…” Toen tv kijken nog echt een moment van rust betekende, óók voor de ouders. Nee, ik wil mijn kinderen niet zo verwennen en steek voor veel dingen de hand in eigen boezem. Maar in dit geval ben ik echt niet de enige schuldige. Ook de bedenker van Netflix moet het boetekleed aantrekken. Die had vast geen kleine kinderen thuis toen hij of zij Netflix kids bedacht…
