Hoewel veel dingen niet te voorspellen zijn als je een kindje verwacht zijn er een aantal zaken waar je als ouder met enige zekerheid op kunt rekenen. Zo is het natuurlijk algemeen bekend dat de hoeveelheid slaap die je per nacht gaat hebben drastisch zal afnemen. Maar wist je dat een zwangerschap ook als bijwerking heeft dat de hoeveelheid spullen in je huis tot ongewenste proporties zal toenemen? De wildgroei aan kinderspullen is ongekend. De Japanse Duizendknoop is er niets bij. Met kinderen puilt je huis uit en blijf je opruimen. Één troost: je bent niet de enige. Laatst appte een vriendin: “Ze kunnen mensen naar Mars sturen maar een zelf opruimend huis maken, ho maar”. Je kunt je wel indenken hoe zij haar eerste vakantiedag had doorgebracht… Kinderen en troep, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Trek de deuren van een willekeurige kast open en je treft er kindergerelateerde zooi aan.
Ook bij ons is de hoeveelheid kinderspullen de afgelopen vijf jaar exponentieel gegroeid. Trek de deur van een willekeurige kast open en je treft er kindergerelateerde zooi aan. Kast onder de trap? Bakken met (veelal opgedroogde) klei, verf én een tas met sjaals en mutsen in allerhande soorten en maten. Inbouwkast in de slaapkamer? Onder de overhemden van mijn partner en mijn nette jurkjes (uit de tijd dat we nog chique feestjes hadden…) vind je de niet al te best verstopte zak van sinterklaas en een verloren stapel kinderslaapzakken. Trek je de lades van het tv meubel open dan tref je naast een la vol cd’s (ja, wij zijn van de oude stempel en draaien naast spotify óók nog gewone cd’s!) ook de boekjes van de lego, een houten kassa en alle onderdelen van de “toettoet racebaan” aan. Die laatste twee vragen iedere avond weer om een soort tetrisachtige precisie bij het opruimen, anders begint zodra je op de bank neerploft geheid een schel stemmetje te zingen: “Ik wil graag een winnaar zijn, startlijn, finishlijn, samen spelen is zo fijn!”.
Dat ook de hoeveelheid troep in huis exponentieel zou toenemen had ik niet zozeer verwacht.
Dat mijn buik in omvang zou toenemen toen ik zwanger was kwam niet als een verrassing. Maar dat ook de hoeveelheid troep in huis vanaf het moment van conceptie exponentieel zou toenemen had ik niet zozeer verwacht. Het begint klein: een rompertje hier, een paar slofjes daar. Tastbaar bewijs van het nog ontastbare wonder dat zich in je buik afspeelt. Maar al gauw komen de baby uitzetlijsten tevoorschijn en komt het zwaardere geschut. Wiegje: check. Ledikant: check. Commode, badje, box, kinderwagen, wipper, check! Grote items met onmogelijke vormen die je amper kwijt kunt in je huis als je kind eruit is gegroeid maar je verdere gezinsuitbreiding in de toekomst nog niet uitsluit. Per kind nam de hoeveelheid spullen toe en we groeiden letterlijk onze huizen uit. Niet voor niets staat er op ieder geboortekaartje een ander adres. Voor wie het zich afvraagt: we zijn uitverhuisd hoor…
Hier begeef ik mij natuurlijk op glad ijs want een gegeven paard moet je niet in de bek kijken…
Naast de zelf binnengehaalde spullen zijn we de afgelopen jaren ook overstelpt met cadeaus. Hier begeef ik mij natuurlijk op glad ijs want een gegeven paard moet je niet in de bek kijken en we hebben ook echt bijna alleen maar lieve, leuke en mooie spullen gekregen. Maar hoe leuk en goedbedoeld ook, soms denk je wel: waar moeten we dit nu weer laten?! Door ervaring wordt men wijzer en het lijstje met eisen waaraan een cadeautje moet voldoen dat ik zelf weggeef wordt met de dag langer. Geen geluid, ik herhaal: géén geluid! Het moet niet te snel stuk gaan. Niets plakkerigs of glibberigs. Het liefst iets dat zonder hulp gebruikt kan worden. Niet te groot en geen al te gekke vormen. Het moet in een kast, bak of la passen. Je begrijpt: dit wordt langzamerhand een onmogelijke missie. Dus sorry voor wie wij toch ongewild “troep” hebben gegeven. Eenmaal gegeven mag je ermee doen wat je wilt. Weggooien is ook een optie…
Als de troep mij naar de keel vliegt sprint ik naar de action, sla een stapel plastic bakken in, en probeer orde te scheppen de chaos.
Eens in de zoveel tijd wordt de wildgroei in mijn huis en in mijn hoofd mij teveel en krijg ik opruimwoede. Overal waar ik kijk zie ik dan stapeltjes liggen van dingen waar iets mee moet. Gek genoeg lijk ik vaak de enige te zijn die die stapeltjes ziet liggen. Als ik er niets mee doe blijven deze gerust wekenlang op de trap of de kast liggen. Zou er ook zoiets bestaan als Oost-Indische blindheid? Zo ja, dan heeft de rest van mijn gezin daar sowieso chronisch last van. Als de troep mij naar de keel vliegt sprint ik naar de Action, sla een stapel plastic bakken in, en probeer orde te scheppen in de chaos. Ik pluk zonder dat de kinderen het door hebben al het ongebruikte speelgoed uit de verschillende lades en kasten en doneer dat aan de speelgoedbank. Het feit dat de kinderen dit eigenlijk nooit doorhebben, zelfs niet die keer dat ik in één keer zes (!!!) shoppers met speelgoed wegbracht, is veelzeggend. Je zou denken dat ons huis daarna een stuk leger was maar helaas voelde het meer als een druppel op een gloeiende plaat. Onze kinderen komen niets tekort zullen we maar zeggen. Alles wat overblijft sorteer ik netjes in de daarvoor zojuist aangeschafte bakken. Opgeruimd staat netjes. Hoewel iedere ouder weet dat dat welgeteld één dag zo geordend blijft, blijf ik het proberen.
Nog voor de kinderen die avond op bed lagen had het grootste deel al een nieuw plekje in de vuilnisbak gekregen…
Zo snel als het eruit gaat, zo snel komt het er ook weer in. Laatst had ik weer zo’n opruimbui. Ik had de smaak te pakken. Een aantal spullen ging naar zolder, een deel stond klaar voor de kringloop en wat kapot spul ging weg. Maar nog voor het goed en wel weg was kwam het volgende al weer binnen. We haalden die middag de oudste op bij een vriendje. Dolgelukkig kwam hij daar naar buiten met twee handen vol van die kleine “tandartsspeeltjes”: tolletjes, stuiterballetjes, springkikkertjes, toetertjes…je kent het wel. Plastic zooi waar, op het kind na, niemand gelukkig van wordt en die zoals mijn partner het altijd met een strak gezicht zegt: “het failliet betekenen van onze wereld”. Ik moet bekennen dat nog voor de kinderen die avond op bed lagen het grootste deel al een nieuw plekje in de vuilnisbak had gekregen…
Ik zal voorlopig maar accepteren dat ons huis een halve speelgoedwinkel is.
Hoe veel ik ook houd van een opgeruimd huis en hoe verlekkerd ik ook kan kijken naar huizen van gezinnen waar je niet in alle hoeken en gaten kinderspul aantreft, het zit er hier gewoon niet in. Tot mijn eigen spijt bezit ik de opruimkwaliteiten van Marie Kondo niet. Laatst sprak één van de zusters bij ‘Call the midwife’ de wijze woorden: “A place for everything and everything in its place”. Ik probeer de chaos enigszins binnen de perken te houden door mijzelf zo goed als ik kan te houden aan dit mantra. Maar als jij de enige in het gezin bent die die regel hanteert dan is het vechten tegen de bierkaai en in drukkere periodes verslap ik zelf toch ook. Ik vrees dat er niets anders op zit dan voorlopig maar te accepteren dat ons huis een halve speelgoedwinkel is en dat ik op de gekste plekken spullen van de kinderen tegen zal komen. Dit weekend is het ‘rommelroute’ in onze wijk. Als een echte moeke doe ik dan een poging om een ander blij te maken met onze troep. Nu maar hopen dat de kinderen niet al teveel leuks tegenkomen bij de standjes van de buren anders vrees ik dat er alsnog meer binnenkomt dan eruit gaat…
