Heerlijk avondje, uh, middagje, nou ja, kwartiertje is gekomen! Afgelopen zaterdag, terwijl de oudste in het zwembad lag, de middelste met papa de tijd in het tuincentrum doodde en ikzelf “net even boven bezig was” werd de woonkamer gevuld met pakjes. Net als vorig jaar waren de pieten mij te snel af: “ik heb ze net niet gezien jongens!” Toen de mannen eenmaal thuis waren en de stapel pakjes was ontdekt ging het snel. Het liefst scheurde de middelste alle pakjes meteen open maar hij moest tot zijn grote ongenoegen toch echt eerst z’n jas en schoenen uittrekken. Als een stel wilde honden doken ze vervolgens op de stapel. “Om de beurt!” riepen we nog. Met moeite konden ze zich bedwingen en wachtten ze steeds ongeduldig op hun beurt. We vestigden een nieuw record. Waren we vorig jaar in tien minuten klaar, dit jaar duurde het ruim een kwartier voordat de vloer bezaaid was met stukken inpakpapier en uitgepakte pakjes. De rest van de middag hebben de kinderen heerlijk gespeeld met al het moois dat ze hadden gekregen. Het was een beetje als met een lekkere maaltijd. De bereiding duurde langer dan het opeten zelf, maar het smaakte heerlijk!
Het blijft wonderlijk te zien hoe sterk het geloof van kinderen die hele periode is.
Die lange voorbereiding kostte dit jaar sowieso wat extra moeite. Doordat we ongeveer de helft van de Sinterklaastijd in quarantaine doorbrachten moesten we nog meer improviseren dan normaal. We wisten natuurlijk niet hoe lang die quarantaine zou duren en of er genoeg tijd over zou blijven om Sintinkopen te doen. Met regelmaat werden er daarom “pakketjes voor buurvrouw” bezorgd. Daar keken de jongens gelukkig niet meer van op. Lang leve de eerdere lockdowns en buren die nonstop pakketjes leken te bestellen maar zelf zelden thuis waren. De hoeveelheid cadeautjes in de trapkast groeide gestaag. Wat vond ik het een heerlijk idee dat al die pakjes daar vlak onder de neuzen van de kinderen lagen. Ze liepen er letterlijk meerdere keren per dag langs en toch hadden ze niets in de gaten. Dat is sowieso een deel van de charme van deze hele periode. Het blijft wonderlijk te zien hoe sterk het geloof van kinderen die hele periode is. Waar de jongens normaal zoveel vragen stellen en alles wat afwijkt meteen in de smiezen hebben is hun geloof in de Sint en alles wat daar bijhoort nog geen tel aan het wankelen geweest. Ze zien enkel wat bijdraagt aan dat plaatje en de rest gaat gewoon onopgemerkt voorbij. Heerlijk hoe dat kinderbrein werkt.
Het is een uitdaging om cadeautjes te bedenken waar zowel de kinderen als papa en mama blij van worden en waar op het moment suprême geen strijd over komt.
Uiteindelijk waren alle met zorg uitgezochte pakjes ruimschoots op tijd binnen. Dat uitzoeken is overigens geen sinecure. Het is een uitdaging om cadeautjes te bedenken waar zowel de kinderen als papa en mama blij van worden (iets met eigenlijk willen ‘ontspullen’) en waar op het moment suprême geen strijd over komt. Aangezien de jongens allebei nog erg bezig kunnen zijn met “de grootste, de beste, het meeste…” willen hebben, voorzag ik wel een potentieel bommetje onder het feest. Maar de missie is geslaagd, er is geen onvertogen woord gevallen! Dat dat niet vanzelfsprekend is bleek wel weer toen de oudste na het sinterklaasfeest op school enigszins teleurgesteld thuiskwam. Hij had (net als alle andere jongens uit de klas) een zakje Lego gekregen en geen kralensetje zoals de meisjes. Maar hij wilde ook een armbandje maken. Lego had hij immers al genoeg… We zullen het de oude man maar vergeven dat hij nog wat krampachtig vasthoudt aan de genderstereotypes. Het afscheid van Zwarte Piet viel natuurlijk al wat zwaar, we geven hem nog even tijd om ook op dit vlak met zijn tijd mee te gaan.
Hoe leuk ik deze tijd met de kinderen ook vind, de onrust die het ook met zich meebrengt zal ik niet missen.
Vandaag stapt de Sint weer op de boot terug naar Spanje en zit het feest er weer voor een jaar op. Zoals voor vele ouders zal gelden vinden wij dat helemaal niet erg. Hoe leuk ik deze tijd met de kinderen ook vind, de onrust die het ook met zich meebrengt zal ik niet missen. We hebben weer genoeg Sinterklaasknutsels ontvangen voor een heel jaar en inmiddels weet ik ook wel dat EEN METALEN HAMER harder is dan een metalen hamer (bedankt Malle Pietje). Wel kijk ik nu al uit naar volgend jaar. Na twee jaar Sinterklaas in Covidtijd hoop ik zo dat we het Sinterklaasfeest volgend jaar zónder deze ongenode gast kunnen vieren. Juist nu de kinderen de leeftijd hebben dat zij het hele feest bewust meemaken en er echt van genieten kunnen we het niet ‘in volle glorie’ vieren. De jongens hebben hier zelf geen weet van en ‘wat niet weet wat niet deert’ zou je kunnen zeggen. Toch vind ik het zelf wel jammer want deze magische periode duurt natuurlijk maar een paar jaar.
Hoe inventief een drive-through Sinterklaasshow ook is, niets kan op tegen een traditionele intocht.
De kans bestaat dat volgend jaar het laatste jaar is dat onze oudste nog in de Goedheiligman gelooft. Wat zou ik hem graag nog één keer een “ouderwetse” Sinterklaasbeleving geven. Hoe inventief een drive-through Sinterklaasshow ook is, niets kan op tegen een traditionele intocht waarbij de kinderen door de menigte heen een glimp proberen op te vangen van de Sint op het paard en Pieten handenvol met pepernoten in de rondte strooien (die 14-jarige pubers met zakken tegelijkertijd vakkundig weten op te vangen). Hoewel zakjes met voorverpakte pepernoten als je er over nadenkt natuurlijk vele malen hygiënischer zijn gaat er toch niets op tegen een hand vol kleffe pepernoten met hopelijk veel schuimpjes. Dat alles is echter voor latere zorg. Voor nu bergen we de jutenzak weer keurig op in onze kledingkast en bereiden we ons voor op het volgende feest. Eens zien wat Kerst dit jaar voor ons in petto heeft.
