Met het einde van de zomervakantie in zicht stromen de laatste vakantiefoto’s mijn social media kanalen binnen. We kennen ze allemaal. Plaatjes van zoet spelende kinderen op het strand, het liefst voor een prachtige zonsondergang. Opgetrokken blote benen – met daarop nog net een stukje boek zichtbaar – aan de rand van het zwembad. Broertjes en zusjes met de armen gebroederlijk om elkaar heen geslagen voor een oud kasteel. Een gezinsfoto voor een prachtig wijds berglandschap. Een snapshot van een gezellig potje Yahtzee aan de campingtafel of een terrastafel vol lekkere hapjes, drankjes en stralende koppies, ergens in het zonovergoten Frankrijk. Droomplaatjes. Precies zoals vakantie bedoeld is toch? Met onze verregende vakantie in ons eigen kikkerlandje nog vers in het geheugen moet ik me – na het bekijken van de zoveelste serie jaloersmakende vakantiekiekjes – inhouden niet alvast voor volgend jaar een camping te boeken aan de Côte D’Azur. Het feit dat ik nog nooit gekampeerd heb noch in Frankrijk ben geweest en dus geen flauw idee heb wat ik mijzelf daarmee op de hals haal laat ik maar even buiten beschouwing. Hoe prachtig de plaatjes ook zijn, toch kan ik mij niet aan de gedachte onttrekken dat achter die picture perfect vakantiekiekjes ook andere verhalen schuil moeten gaan. Vakantie met kinderen is nu eenmaal niet zo gemakkelijk als het lijkt. Of geldt dat echt alleen voor ons?!
Nergens zie ik de foto’s van het gekrijs wanneer die net nog zo zoet spelende kinderen aan het strand ruzie krijgen over de beste schep.
Al die mooie plaatjes… Schijn bedriegt en toch ook niet. Die momenten zijn er echt en zijn ook écht genieten. Maar tussen al die plaatjes op Instagram zie ik nergens de foto’s van het gekrijs wanneer die net nog zo zoet spelende kinderen aan het strand ruzie krijgen over de beste schep of, nog erger, wanneer ze naar huis moeten. Het opengeslagen boek komt met kleine kinderen in de meeste gevallen toch echt niet veel verder dan de op de foto zichtbare pagina’s. Boze gezichten door verloren potjes mens-erger-je-niet. De al na vijf minuten omgevallen fristi. Geen van allen komen ze terug in het fotoalbum. En zelfs die mooie kasteelscènes komen bij de meeste gezinnen toch vooral tot stand door woorden als: “Toe, kom. Nog één foto voor het kasteel. Dan krijg je daarna een ijsje. Sla je arm eens om je broer heen! Nu even lachen. Nee, echt lachen. Niet dat neplachje”.
Door al die romantische plaatjes gaan we bewust of onbewust toch verwachten of hopen dat onze vakanties alleen maar zullen bestaan uit dat soort momenten
Hoe fijn ik het ook vind om de mooiste vakantiekiekjes te delen en bekijken, er zit ook een keerzijde aan. Door al die romantische plaatjes gaan we bewust of onbewust toch verwachten of hopen dat onze vakanties alleen maar zullen bestaan uit dat soort momenten. Vakantie staat gelijk aan rust, ontspanning, zon en plezier. Niet aan strijd, onrust, regen of overmoeidheid. Maar met zulke beelden in je hoofd valt het extra tegen wanneer een deel van je vakantiedagen juist wel gekenmerkt wordt door het laatste. Als het meezit zijn de mooie momenten in de meerderheid. Als het tegenzit, domineren de moeilijke momenten. Maar die balans is niet op te maken uit de foto’s die we online delen.
Ondanks de Hollands buien stegen de temperaturen bij ons thuis met regelmaat tot tropische hoogten
Onze vakantie was de eerste weken eigenlijk helemaal niet zo fijn. Ondanks de hollands buien steeg de temperatuur bij ons thuis met regelmaat tot tropische hoogte. De tropenjaren hè… Toch doen de foto’s die ik online deel anders vermoeden. Ook ik deel de lachende gezichten op het strand en bij het kasteel. De protestliederen voor en na ieder leuk uitje. De na de zoveelste woede-uitbarsting weggesmeten auto. De huilende kinderen achterin de auto. De oververmoeide ouders ‘s avonds op de bank. Ze halen allemaal mijn social media pagina’s niet. Ook mijn Facebookpagina toont toch vooral de mooie momenten. Op mijn blog daarentegen beschrijf ik vaak de lastigere momenten. Omdat die er zijn. Omdat ik het belangrijk vind dat we dat ook met elkaar delen. En, laten we eerlijk zijn, omdat die tot veel meer aansprekende stukjes leiden dan stukjes proza over hoe geweldig gezellig het vandaag allemaal was. Wie de balans bij ons zoekt zal dus de gulden middenweg moeten vinden tussen Facebook en mijn blog.
Wat is het fijn wanneer je hoort of ziet dat het bij de ander ook maar een ongeregeld zootje was
Het zou fijn zijn als we allemaal wat meer die gulden middenweg zouden delen. Zeggen dat je vakantie misschien niet altijd zo fijn was als de foto’s doen vermoeden, lijkt soms nog een beetje taboe. Online wordt er soms wat ongemakkelijk op gereageerd. Maar wat is het fijn wanneer je hoort of ziet dat het bij de ander ook maar een ongeregeld zootje was op vakantie. Dat er ook bij andere gezinnen geregeld ruzie in de tent was. Dat je niet de enige was die in de gietende regen, met krijsende kinderen, door oude straatjes liep. Straatjes die dan opeens lang zo idyllisch niet bleken te zijn als op de foto’s. En het voelt toch goed als je hoort dat je buurvrouw die jaloersmakende, overheerlijke (maar veel te dure) cocktail van die ene foto op dat gezellige pleintje in werkelijkheid zonder te proeven achterover heeft gegooid omdat de baby zich volledig had ondergepoept en de schone kleding nog in de caravan lag. Zeg nou zelf, die momenten hebben toch eigenlijk ook recht op een plekje in ons (digitale) vakantiealbum? Ze maken de mooie momenten nog mooier en geven achteraf zelfs glans aan de minder mooie momenten. Stiekem leveren zij achteraf toch ook de leukste gesprekken op. Én de leukste blogs…
