Deeltijdprinsesjes en voltijdprinsen. Meer Peters dan vrouwen aan de top. Wel of geen voltijdbonus? Met enige regelmaat scroll ik langs columns en opiniestukken over emancipatie op de werkvloer. Lang leve artificial intelligence en het algoritme, die mijn vertwijfelde geest voeden met opinies. Werk ik fulltime ben ik een slechte moeder. Werk ik parttime, een verwende deeltijdprinses. Fulltime moederen dan? Gebrek aan ambitie. Welke keuze ik als moeder ook maak, ik zal het nooit goed doen.
Ik schijn het schoolvoorbeeld te zijn van een deeltijdprinses. Op kosten van de staat afgestudeerd, fulltime gaan werken en toen… kinderen. Drie stuks. Van vijf dagen per week werken ging ik stap-voor-stap terug naar drie. Mijn betaalde uren namen af. Mijn ambitie, takenpakket en overuren overigens niet. Een deeltijdprinses. En nog eentje die worstelt ook.
Toch ervaar ik ook de keerzijde van deze emancipatie
Ik ben dankbaar voor het feit dat ik, dankzij vele vrouwen voor mij, kon studeren en werken zonder dat mijn geslacht een punt van discussie vormde. Het was niet meer dan logisch dat ik na mijn middelbare school naar de universiteit zou gaan. Net zoals het niet meer dan logisch was dat ik daarna zou gaan werken. Toch ervaar ik ook de keerzijde van deze emancipatie. De combinatie van een betaalde baan op de werkvloer en een fulltime baan als moeder blijkt veel complexer te zijn dan ik ooit had bedacht.
Ik heb een betekenisvolle baan waar ik voldoening uit haal. Toch zijn er dagen dat ik denk: “werkte ik maar niet”. Dat ik ‘s avonds, na de zoveelste race tegen de klok, uitgeblust op de bank plof, en een snelle rekensom maak om te concluderen: nee, niet werken is financieel gezien geen optie. Het is niet dat ik geen ambitie heb. Integendeel. Mijn ambities zijn vele malen groter dan ik in deze levensfase met kleine kinderen kan waarmaken. Alles tezamen is het vaak gewoon teveel.
Als twee jaloerse broertjes vechten zij om wie de meeste aandacht krijgt.
Dagelijks is het een uitdaging iedereen op het juiste moment, met de juiste spullen, op de juiste plek te krijgen. Agenda’s passend te maken en vervolgens weer een streep te zetten door die zo keurig opgestelde schema’s vanwege spoedoverleggen of kinderen met koorts. Naast het praktische gepuzzel is daar de mentale belasting, die misschien nog wel groter is. Zowel mijn werk als mijn kinderen vragen, logischerwijs, mentale ruimte. Als twee jaloerse broertjes vechten zij om wie de meeste aandacht krijgt. Hoe meer ballen ik in de lucht houd, hoe vaker ik denk: kinderen naar het schippersinternaat of een ontslagbrief op de bus…?
Emancipatie en economische groei prevaleren boven emotioneel welzijn
Dan lees ik de krantenkoppen over krapte op de arbeidsmarkt en achterblijvende emancipatie. Dat vrouwen meer moeten werken, op hogere posities. Gelijke kansen verdienen. Een deel van mij juicht dit volledig toe. Een ander deel kan alleen maar denken: hoe dan? Burnout cijfers rijzen de pan uit, ook onder werkende moeders. Toch lees ik in discussies over emancipatie op de werkvloer amper over de mentale belasting van de combinatie werk en ouderschap. Emancipatie en economische groei prevaleren boven emotioneel welzijn van de moeders, én vaders, waar het om draait.
Door steeds te benadrukken dat vrouwen méér moeten werken en hogere posities moeten bekleden wordt de reeds aanwezige druk op werkende vrouwen alleen maar verder verhoogd. De stimuleringsmaatregelen vliegen om de oren. Een voltijdbonus? Kom ik ook in aanmerking met mijn fulltime baan als moeder naast mijn parttime baan in het onderwijs? Gratis kinderopvang? Mag ik die ook inzetten voor wat hoognodige #me-time? Of ben ik dan niet ambitieus genoeg? Een profiteur?
Laten we erkennen dat werken en ouder zijn niet vanzelf gaat of vanzelfsprekend is.
Laten we niet alleen pleiten voor sterkere arbeidsparticipatie van vrouwen, maar ook de complexiteit daarvan bespreekbaar maken. Erkennen dat werken en ouder zijn niet vanzelf gaat of vanzelfsprekend is. Op geen enkele plek op de carrièreladder. Voor vrouwen, noch voor mannen. We moeten zeker streven naar een zo gelijkwaardig mogelijke maatschappij. Ook op de werkvloer. Maar laten we wel het volledige plaatje schetsen en ook het welzijn van onze ouders voor ogen houden.
Voorlopig worstel ik, maar kom ook boven.
Ik lees. Ik mijmer. Vorm een voorzichtige opinie en laat die weer varen. Omdat er voor iedere ‘voor’ ook een ‘tegen’ is. Omdat mijn gedachtegang continu onderbroken wordt door to do lijstjes van mijn werk of kinderen die ruziën over verloren potjes Monopoly. Voorlopig worstel ik, maar kom ook boven. Zoals de Zeeuwen zouden zeggen. Ik geniet van het ouderschap en van mijn werk. Maar baal ook wanneer ik op mijn vrije dag weer mijn laptop open sla in plaats van een prentenboek. Of wederom een agendaverzoek afwijs omdat mijn kinderen toch echt niet mee kunnen naar de vergaderzaal. En op de moeilijkste dagen herhaal ik mijn rekensommetje. Vaste lasten, min partnerinkomen, min toeslagen. Nee, stoppen is nog steeds geen optie.
De worsteling van het werkend ouderschap is een feit. Voor mij en vele andere moeders, én vaders. Laten we dat niet vergeten in of verbloemen met goedbedoelde opiniestukken over emancipatie.
Photocredit: <a href=”https://www.freepik.com/free-vector/business-woman-doing-different-tasks-same-time_901256.htm#query=Work%20life%20balance&position=28&from_view=search&track=ais”>Image by dooder</a> on Freepik
