Ik heb het nog nooit zo vaak over poep gehad als sinds ik kinderen heb. Voor de komst van onze kinderen was het bij ons thuis niet gebruikelijk om in geuren en kleuren over onze ontlasting te praten maar vanaf het moment dat je in de kraamweek poep- en plaslijsten moet bijhouden en de nachtluiers door de kraamhulp worden gecontroleerd verandert alles. Van felgeel tot dieprood, waterig, met klontjes, worstvormig: kinderpoep komt in vele soorten, maten én geuren weten wij inmiddels. Sinds we van een poep- en plascoach leerden dat dagelijks een drol ter grootte van een kroket wenselijk is kijken we niet alleen anders naar de poep van onze kinderen maar ook naar de snack bij onze friet.
Bij het hardop uitspreken van ‘poepen’ ervaar ik nog altijd een licht ongemak.
Het onderwerp poep vliegt nu bijna dagelijks over tafel. Zeker nu de poep- en plasgrapjes erg in de smaak vallen bij de peuter en kleuter. Ook in gezelschap van familie en vrienden met kinderen is ‘poeppraat’ opeens heel gewoon geworden. Al moet ik bekennen dat ik nog altijd een licht gevoel van ongemak ervaar bij het hardop uitspreken van ‘poepen’ omdat ik van huis uit gewend was te spreken over ‘drukken’ en ‘poepen’ voor mij een stuk plasticer voelt. Toch schuw ik het onderwerp niet. Je ontkomt er gewoon niet aan. Wanneer je met vrienden afspreekt beoordeel je op basis van de geur of het er een van jou is die gepoept heeft (“nee, deze is van jou!”) en bij twijfel steek je gewoon je neus in de luier. Ook dat is opeens de normaalste zaak van de wereld geworden.
Hun timing vond ik wel een minpuntje.
Hoewel onze jongens als baby’s op zich ‘prima poeper’ waren vond ik hun timing wel een minpuntje. Het liefst poepten ze net nadat ze een schone luier hadden gekregen of, ook een klassieker, terwijl ze een schone luier kregen. En dan precies op het moment dat je de oude luier weghaalt en de nieuwe er nog net niet onder ligt… Ook poepen exact op het moment dat je weg moest, waardoor je niet meer op tijd te kwam voor een afspraak, was favoriet. Als het dan ook nog eens zo’n spuitluier was waarbij de knalgele derrie tot in hun nekjes kwam en alleen de douche nog soelaas kon bieden was het helemaal jackpot. (Pas bij nr. 2 ontdekte ik dat je rompertjes ook benedenlangs uit kon trekken en dan het hoofdje in ieder geval poepvrij bleef).
Ook onze peuter had een indrukwekkende prestatie geleverd onder de douche.
Toch vind ik die babypoep negen van de tien keer niet zo erg. De geur is prima te doen, zeker die zoetige borstvoedingspoep, en je kind kan tenminste nog niet echt tegenstribbelen als je de luier verschoond. Uitdagend wordt het zodra je kinderen ouder worden en over gaan op vaste voeding. Een simpele verschoonsessie kan plotsklaps veranderen in een potje worstelen met een wildwater krokodil en de bijkomende geuren zijn soms niet te harden. Ook sta ik nog regelmatig te kijken wat er uit die kleine peuterbilletjes te voorschijn kan komen. Laatst appte een vriendin: “Tom heeft net in bad gepoept, echt de grootste drol die ik ooit heb gezien”. Ook onze peuter had die week een indrukwekkende prestatie geleverd onder de douche dus vol ontzag voor de poepkwaliteiten van onze kinderen appten we er op los. Als je ons vroeger had verteld dat dit jaren later het hoogtepunt van onze dag zou worden hadden we je vast keihard uitgelachen. Little did we know…
Zou het kunnen dat jullie zoon een stukje lego heeft ingeslikt?
Soms levert poep hele grappige situaties op, zoals die keer dat wij een appje kregen van de opvang met de vraag of het zou kunnen dat onze zoon een stukje lego had ingeslikt want die vonden ze net terug in z’n luier… Een foto hadden ze wel gemaakt maar die was niet erg smakelijk, aldus de leidster. Maar soms zorgt het ook gewoon voor lastige momenten. Zo hebben alle drie de kinderen inmiddels al aan de laxeermiddelen gezeten. Zelfs onze dochter van 9 weken had wat hulp nodig en wat waren we blij toen ze na een week weer poepte! De vlag ging nog net niet uit want ik kan je verzekeren dat de sfeer er in huis niet veel beter op wordt als je kinderen buikpijn hebben.
Je kind leren poepen op de wc vind ik toch echt een hele kunst.
Echt moeilijk vind ik het sinds we bij het hoofdstuk ‘zindelijk worden’ zijn aanbeland. Dat was, en is nog steeds, een hele opgave. Plassen ging nog wel maar je kind leren poepen op de wc vind ik toch echt een hele kunst. Want wat als je kind het eng vindt, het pijn doet, hij alles ophoudt en het als gevolg daarvan alleen maar meer pijn gaat doen? Hallo vicieuze cirkel….Alle trucjes hebben we uit de kast gehaald. We kochten allerlei “leuke” bekers en drinkflessen zodat hij meer zou drinken (de kast puilt nu uit maar het had uiteindelijk amper effect). We sloegen zakken pruimen in maar “dat lust ik niet mama” en dus zat ik noodgedwongen dagenlang aan de pruimen. We kochten stickerkaarten, belooften cadeautjes maar ook dat maakte geen verschil. We gebruikten eerst een gewoon potje, later een potje met muziek (waarvan ik eerder had gezegd die nooit te zullen kopen…) en uiteindelijk kochten we zelfs een nieuwe wc bril mét ingebouwde kinderbril. Ik zei het al: we hebben de hele trukendoos erbij gehaald.
Uiteindelijk is het, met wat extra hulp van een coach, goed gekomen.
Een dieptepunt was toch wel het moment waarop ik zittend naast een huilend kind op de wc, op m’n telefoon wanhopig zocht naar “poepfilmpjes” om te laten zien dat het écht niet eng was om te poepen. (Nooit aan beginnen, je snapt dat ze daarna niet meer zonder filmpje naar de wc willen….). Uiteindelijk is het, met wat extra hulp van een coach, goed gekomen. Al waren we even vergeten dat als je niet de billen van je achttien jarige zoon nog wilt vegen het toch ook wel handig is dat je je kind dat ook zelf leert doen. Ook dat gaat helaas niet vanzelf. Goed, nummer 1 is inmiddels geslaagd, op naar nummer 2. Bij nummer 3 gaat het vast vlekkeloos (excuseer de woordgrap…).
De luiers achtervolgen ons nog even, soms zelfs letterlijk.
Poep en kleine kinderen, je ontkomt er niet aan. Momenteel vliegen we heen en weer tussen de babybillen, peuterpoep en kleuterkeutels. Ben je klaar met de één begint de ander. Af en toe komt de poeplucht me echt m’n neus uit, zeker als je voor de zoveelste keer tijdens het avondeten in plaats van je eten een indringende poepgeur ruikt. Maar met een newborn en een nog niet zindelijke peuter zitten we voorlopig nog wel even in de luiers. Ooit komt er een moment waarop ik mij weer alleen met m’n eigen billen bezig hoef te houden. Maar tot die tijd achtervolgen de luiers ons nog even. Soms zelfs letterlijk. Zo werd laatst de afvalcontainer geleegd en nadat de vuilniswagen was vertrokken keek mijn partner uit het raam en riep mij. Op de straat, naast de lege vuilnisbak, lag nog één verdwaalde luier. Alsof hij er nogmaals in wilde wrijven: voorlopig zijn jullie nog niet van ons af…
