“De vakantie is voorbij en iedereen is blij!” Zo eindigt het boek ‘Boer Boris gaat naar zee’ en zo eindigde afgelopen maandag ook onze zomervakantie. Hoe fijn vakantie ook is, wat zijn we blij dat school weer is begonnen. Er kan toch niets op tegen die ouderwetse drie r-en, dus kom maar op met dat ritme!
Kamp “mogen de kinderen alweer naar school”?
Er schijnen twee kampen te zijn. Kamp “de vakantie kan mij niet lang genoeg duren en wat klagen al die andere ouders” en kamp “mogen de kinderen alweer naar school?”. Wij behoren toch echt tot het tweede kamp en hebben dan ook genoten van de rust toen we voor het eerst weer een paar uurtjes kinderloos waren deze week. Natuurlijk vind ik het fijn om veel tijd met mijn kinderen door te brengen, lekker veel erop uit te gaan en niet te hoeven haasten. Maar zoals ik eerder al schreef, vakantie met kleine kinderen is gewoon hard werken. Of zoals ik laatst las: “Ouders gaan niet echt op vakantie, ze zorgen alleen voor hun kinderen in een andere stad”. En die zomervakantie duurt, zeker als het buiten iets te vaak herfstachtig weer is, gewoon net te lang. Hoe fijn het wekkerloze leven ook is, de rust (oké, relatief dan…), reinheid en vooral regelmaat die na de vakantie weer terugkeren blijken toch na iedere zomer weer zeer welkome gasten.
Door de komst van onze dochter en alle energie die naar voedingen, luiers en wasjes ging kostte het mij dit jaar beduidend meer moeite om die laatste weken alles in goede banen te leiden.
Die behoefte aan regelmaat en ritme is één van de vele tegenstrijdigheden van het ouderschap. Eerst probeer je naarstig een ritme te vinden en als je het eenmaal hebt, wil je er eigenlijk weer zo snel als mogelijk van af. Hoe dichterbij de zomervakantie kwam, hoe groter de behoefte aan een ander ritme. De laatste weken van het schooljaar waren zoals altijd onrustig. De (nationale) feestdagen vallen voor je gevoel allemaal in het laatste deel van het schooljaar, plak er nog wat studiedagen en schoolfeesten aan vast en je hebt een goed recept om ouders gek te maken. Wie moest wanneer nu waar wel of juist niet zijn? Konden ze bij de opvang terecht of moeten we toch oma nog inschakelen? Moest hij nu morgen verkleed als circusartiest naar school of is dat volgende week en moet hij in zwembroek voor het waterfeest? (In het eerste geval: waar haal ik überhaupt zo gauw verkleedkleren vandaan buiten het carnavalsseizoen?). Door de komst van onze dochter en alle energie die ging naar de (nachtelijke) voedingen, schone luiers en stapels was kostte het mij dit jaar beduidend meer moeite om die laatste weken alles in goede banen te leiden. Maar volgens mij stond iedereen uiteindelijk altijd in de juiste kleren op de juiste plek en waren ook de broodtrommels met de juiste inhoud gevuld (was dat schoolfruit project nu afgelopen? Moet ik nu dus wel fruit meegeven? Op welke dagen mocht hij nu ook alweer iets extra feestelijks mee? Of kreeg hij nu juist lunch van school?) Lang leve de parro app die altijd alle antwoorden paraat had. (Al miste ik wel echt de zoekknop. Tijdens het ochtendspitsuur de parro app moeten doorspitten op zoek naar dat ene bericht over die ene speciale dag terwijl de kinderen om je heen stuiteren en de klok doortikt is niet per se bevorderlijk voor je bloeddruk).
De biologische klokjes van de kinderen bleken inmiddels scherp afgesteld en nog ruim een week werd de oudste gewoon rond half zeven wakker.
Wat was ik blij toen de laatste schooldag was geweest. Mijn partner werkte nog wel die eerste week van de vakantie dus helemaal wekkerloos waren we nog niet, maar we hoefden in ieder geval niet meer te haasten in de ochtend om iedereen tegen half negen aangekleed, gevoederd, met schone tanden en gel in het haar richting school te krijgen. Toen ook mijn partner vrij had ging de wekker voor een paar weken uit. Uiteraard zegt dat nog niets want de biologische klokjes van de kinderen bleken inmiddels scherp afgesteld en nog ruim een week stond de oudste gewoon rond half zeven naast ons bed. Begin van week drie was het moment eindelijk daar: de jongste sliep een nacht door en we werden allemaal pas rond kwart voor acht wakker! Wat een geschenk. (Dat je dan van schrik “brak” wakker wordt, de kinderen chagrijniger dan chagrijnig waren en wij om half tien ‘s ochtends al dachten “is het al zeven uur?!”, laten we voor het plaatje maar even achterwege).
Hoe erg je ook verlangt naar dat vakantie ritme, de meeste kinderen gedijen toch echt gewoon het beste bij het schoolse stramien.
Maar zoals iedere ouder weet: hoe erg je ook verlangt naar dat vakantie ritme, de meeste kinderen gedijen toch echt gewoon het beste bij het schoolse stramien. Na een aantal weken beginnen de voordelen van de vakantie langzaamaan minder op te wegen tegen de nadelen en neemt het verlangen aan ritme toe. De laatste week van de vakantie gingen de kinderen dan ook alweer twee en een halve dag naar de opvang. “Alvast een aanloopje naar het strakke ritme van de week erna”. Maar vooral twee en een halve dag écht vakantie voor papa en mama. En ik moet zeggen dat het helemaal zo slecht niet was om alvast even te oefenen met iedereen op tijd op locatie te krijgen. Drie kinderen klaar krijgen, waarbij een van de drie nog een voeding moet krijgen, vergt beduidend meer planning dan twee, en de generale repetitie bleek zeer nodig. Dag één waren alle kinderen om vijf voor negen op locatie, dag twee om kwart voor negen. We hadden nog maar vijfentwintig minuten te gaan om de maandag daarop ook daadwerkelijk 8.20 te halen. (Spoiler alert: die maandag stonden wij als een van de eerste ouders al om 8.10 bij het schoolplein…de dag erna konden we de kinderen iets minder over de kling jagen dus).
De machine draait weer bijna als vanouds.
En nu zit de eerste week er alweer op. De spanning van al het nieuwe is er weer een beetje af (want man, man wat vond de oudste de overgang naar groep drie spannend, al zei hij zelf van niet) en het ritme keert langzaam weer terug. Waar we de jongens de eerste dagen nog wakker moesten maken (die biologische klok loopt gewoon standaard iets achter de feiten aan) stond de oudste deze zaterdag gewoon weer ouderwets om half zeven naast mijn bed. ‘S ochtends liggen de kleren klaar en staan er drie tasjes in de vensterbank om gevuld te worden. De boterhammen worden gesmeerd, broodtrommels gevuld, haren “gegeld” en snoeten gepoetst. De machine draait weer bijna als vanouds. In de ochtend zit iedereen weer bijtijds op de juiste plek. Nu nog een manier vinden om alle kinderen aan het eind van de dag met alle bijbehorende spullen weer enigszins soepel mee naar huis te krijgen en deze moeder is weer helemaal gelukkig. Maar dat ophalen is nog wél een hele opgave waar ik graag in een volgende blog op terug kom…
