De herfst is begonnen. We zijn twee groeispurten verder. De kinderbijslag is binnen. Tijd voor nieuwe schoenen. Met warme herinneringen aan vroeger, wanneer ik samen met mijn moeder naar de stad ging om een nieuwe garderobe te shoppen, ga ik op pad. Of mijn moeder net zulke warme gedachten heeft aan deze shopuitjes met haar vier kinderen vraag ik mij na dit weekend af. Shoppen met kleine kinderen blijkt een heel avontuur.
Na één paar passen en vier rondjes rennen door de winkel is de zaak beklonken.
Eerst is de middelste aan de beurt. Samen met z’n zusje gaan we op vrijdagochtend op pad. Het gaat ongekend soepel! Oké, we hadden wat opstart problemen. Meneer wilde liever thuis puzzelen dan naar de stad maar met enige overtuigingskracht weet ik hem toch zonder woedeuitbarsting mee te krijgen. Het zonnetje schijnt. Hij scheurt op z’n loopfietsje vooruit en z’n zusje ligt vrolijk in de kinderwagen. De eerste winkel zijn we snel weer uit. Niets leuks in zijn maat. Op naar winkel twee. Na één paar passen en vier rondjes rennen door de winkel is de zaak beklonken: met de doos in zijn handen en een stralende lach loopt meneer naar de kassa. Iedereen moet horen dat hij nieuwe schoenen heeft. De “oh wat schattig!” valt meerdere keren en trots loop ik de winkel uit. Dit hebben we goed gedaan samen. Een theetje, flesje melk en limo met cake om het af te maken en onze ochtend kan niet meer stuk!
Doe eens gek, we gaan na school gewoon nog een keer terug naar de schoenenwinkel voor de oudste.
Nu ken ik mijn kinderen inmiddels een beetje. Dus ik ging er al een beetje vanuit dat de oudste, zodra hij na school zou merken dat zijn broertje nieuwe schoenen had, óók nieuwe schoenen zou willen. En zo geschiedde. Aangezien de ochtend zo voorspoedig was verlopen dacht ik: “Doe eens gek, we gaan na school gewoon nog een keer terug naar de schoenenwinkel voor de oudste”. De juf verklaart mij al voor gek, “wat doe je jezelf aan?”, maar ik heb goede hoop. Maar zoals iedere ouder weet: met kinderen gaan dingen negen van de tien keer niet zoals gepland. Lang verhaal kort: de middelste is die middag niet meer te genieten (iets met niet op de Ipad mogen…) en we blijven, onder luid protest van de oudste, uiteindelijk toch maar thuis. Gelukkig komt er een onverwachte redder in nood langs: het buurjongetje en vriendje van de jongens wipt langs om te spelen. De nieuwe schoenen zijn voor even vergeten.
Dit gaat een uitdaging worden.
De volgende dag: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Papa gaat schilderen en dus trekt moeders met de twee mannen op hun fietsjes en de kleine meid in de wagen opnieuw richting de stad. Maar zo soepel als het de dag ervoor ging, zo lastig gaat het deze keer. Anders dan de middelste heeft de oudste wél een mening over wat voor soort schoenen hij wil: “Een beetje stoere, sportachtige schoenen waar ik heel hard op kan rennen”. Verlekkerd kijkt hij in de richting van de sportschoenen en vooral de versies met lichtjes en plaatjes van Spiderman en PawPatrol vallen in de smaak. Maar zoals ik vooraf al had aangekondigd gaan we voor herfstschoenen: stevige, wat hogere stappers. Dus géén gympies… Mopperend pakt meneer vervolgens een paar dat wel voldoet aan mijn beschrijving maar dat in mijn optiek oerlelijk is. “Ik wil deze of die sportschoenen en anders ren ik weg”. Goed, dit gaat een uitdaging worden. Naast mij hoor ik een andere moeder tegen haar zoontje zeggen: “Ja die zijn ook heel mooi maar vandaag ging ik je schoenen uitkiezen, weet je nog?”. Ah, gelukkig, ik ben niet de enige moeder in de winkel met klotsende oksels…
Ik besluit een risico te nemen.
Drie paar verder en we kunnen het niet eens worden. Ik kan mijn zin doordrijven maar wetend hoe koppig mijn zoon kan zijn bestaat dan het gevaar dat ik die nieuwe schoenen over een paar maanden ongedragen in de kast zal leggen. Ik besluit een risico te nemen. We gaan naar de andere schoenenwinkel. Die met de kindertelevisie. Ik hoop daar een paar te vinden waar we wel allebei tevreden over zullen zijn. En ja wel hoor. De televisie doet wonderen. Met meer oog voor het filmpje dan voor zijn voeten wordt het tweede paar dat hij past goed gekeurd. Hij blij, moeders blij. Op naar huis!
Uiteindelijk verlaat ik de zaak met één tevreden kind en één huilend kind.
Dat dat niet vanzelf zou gaan was te voorspellen. Je hebt gewoon van die dagen… De middelste is het er niet mee eens. Die zit net lekker naar de film te kijken. Die verdraaide tv ook. Ik vermeed deze winkel in eerste instantie ook niet voor niets. Uiteindelijk verlaat ik de zaak met één tevreden kind en één huilend kind. Je kunt nu eenmaal niet alles hebben. En weet je nog die andere moeder met klotsende oksels uit de vorige winkel? Die zie ik vlak na mij ook de tweede winkel met haar twee kinderen verlaten. “Hebben jullie allebei jullie winterjassen en schoenen? Dan gaan we nu snel naar huis” verzucht ze. Ik ben niet de enige die blij is dat deze missie afgerond is. We zijn in ieder geval weer voor een seizoen klaar. De nog benodigde pyjama’s en truien shop ik wel een andere keer. Lekker rustig in m’n eentje.
