Vakantie! En wat zijn we er aan toe. Meer nog dan voorgaande jaren lijkt wel. De afgelopen weken waren voller dan vol. Op het werk. Op school. Het was echt standje overleven. De hitte van de afgelopen dagen en dan met name de slechte nachten, hielpen natuurlijk ook niet echt mee. Het was kruipend naar de finish maar we hebben het gered! Lang leve het onderwijs want de komende vijf weken ben ik vrij!
Voor mijn gevoel had ik in een maand tijd meer overleggen dan in het hele afgelopen kwartaal
Wat keek ik op het werk uit naar de laatste maand voor de vakantie. Onze studenten zouden al weg zijn en dus alle tijd om het nieuwe schooljaar voor te bereiden. Nieuwe vakken ontwikkelen, open eindjes afmaken. Heerlijk! Maar liep dat even anders dan gedacht. Mijn eerst zo lege agenda stroomde binnen no-time vol met overleggen. Zullen we nog even hier naar kijken? Misschien moeten we dit ook nog even afstemmen? Op zich nog nuttig ook maar voor mijn gevoel had ik in een maand tijd meer overleggen dan in het hele afgelopen kwartaal. Net als vaak rond de kerstvakantie het geval is werkten we alsof ons leven er vanaf hing. Alsof het werk na de zomer niet gewoon weer door zal gaan… To-do lijsten werden langer in plaats van korter. Lontjes werden korter in plaats van langer.
Het voelde alsof we alles wat we de afgelopen twee jaar niet konden doen in één keer moesten inhalen
Los van het werk waren daar ook de “feestelijke afsluitingen”. Etentjes en borrels met collega’s. Schoolreizen. Een klassenbbq. Spetterfeesten. Thema-afsluitingen. Zomerfeesten op school en bij de opvang. Het kon niet op. Alsof we alles wat we de afgelopen twee jaar niet konden doen in één keer moesten inhalen. Los van elkaar allemaal leuke dingen maar bij elkaar veel te veel. De helft van de feestelijke vossenjacht liepen we met een huilende kleuter, te moe om mee te doen, niet moe genoeg om naar huis te willen. Dan denk je toch ook wel even bij jezelf… voor wie doen we dit nu eigenlijk?
Moeten de kinderen vandaag een zwembroek of picknickkleed mee naar school?
We leefden met de dag. Wie moet vandaag hoe laat waar zijn? Oh nee, we hebben allebei de auto nodig. Hoe laat begint dat feest? Oké, dan hebben we precies een half uur om een broodje te eten tussen het feest van de opvang en het feest van de school door. Moeten de kinderen vandaag een zwembroek of een picknickkleed mee naar school? En hoe zit het met de broodtrommel? Vandaag extra lekkers mee? Ik wist dat ik nog iets bij de winkel had moeten halen… Achter in de kast liggen misschien nog wel wat oude walnoten? Heb jij trouwens die extra waterfles ergens gezien? In de poppenwagen? Natuurlijk, waar anders… Lang leve de school app die ons de laatste weken door loodste.
Vlekkeloos ging het zeker niet
Vlekkeloos ging het zeker niet. Broodtrommels gingen door elkaar (“mam, ik lust helemaal geen banaan!”). Reeds klaargelegde waterspeeltjes bleven alsnog thuis op de bank liggen (“nu was ik de enige zonder mam!”). Op de dag van de schoolreis stond ik een uur te vroeg met een snel uit bed geplukte dreumes en een vermoeide kleuter bij school, mezelf afvragend waar toch al die andere ouders waren… Vijf minuten voor ik “ontspannen” uit eten zou gaan stond ik nog juffencadeautjes in elkaar te knutselen, want oeps, die waren we vergeten…
Mijn niet afgeronde to do lijst wacht nu maar rustig in de la tot ik hem na de vakantie weer tevoorschijn tover
Maar nu is het klaar. Woensdag sloot ik mijn laptop. Met een niet afgeronde to do lijst, dat wel. Maar die wacht nu maar rustig in de la tot ik hem na de vakantie weer tevoorschijn tover. Donderdag nam de oudste afscheid van groep 3. Met een luizenzak vol gekreukelde tekeningen en oefenbladen en een lach van oor tot oor (” we hebben ijs gegeten én heel veel mr. Bean filmpjes gekeken”) is ook zijn vakantie begonnen. Mijn partner moet nog een week wachten tot hij vakantie heeft maar kan volgende week in ieder geval zonder haasten de deur uit. Geen haan die er naar kraait als de kinderen dan de halve ochtend in pyjama lopen.
Het gejaagde gevoel van de afgelopen weken stuwt mij nog voort
Mijn lichaam moet nog even omschakelen. Het gejaagde gevoel van de afgelopen weken stuwt mij nog voort. In mijn hoofd staan nog vele tabbladen open die de komende vijf weken toch echt gewoon gesloten mogen blijven. Het ene moment schiet er nog een idee voor een van mijn lessen door het hoofd. Het andere moment denk ik aan te klein geworden gymkleren of het uitruimen van de bijkeuken. Het moeten “moet” er nog even vanaf maar mezelf kennende duurt dat nog wel even. Gelukkig heb ik nog even te gaan. Zoals een vriendin zei: “op week 4 dag 6 ben je vast ontspannen…”.
Wat de kinderen betreft heb ik als moeder zijnde helemaal geen vakantie
De komende weken gaan we vullen met logeerpartijtjes, een vakantie op de Veluwe, uitjes met de kinderen, de verjaardag van onze middelste zoon én zelfs een paar dagen voor moeders alleen. Lang leve de kinderopvang waar ik deze vakantie ook een aantal dagen dankbaar gebruik van ga maken. Want wat de kinderen betreft heb ik als moeder zijnde helemaal geen vakantie. “Ga even zelf spelen jongens. Mama wil heel even zitten. Nee dat mag niet. Mama’s mogen niet zitten” Tsja… Van niets doen is tijdens een vakantie met kinderen sowieso geen sprake. Aangezien mijn partner maar twee weken vrij is en ik dus ook veel met de drie kinderen alleen ben, zal het ook heus niet altijd ontspannen zijn. Maar toch ben ik blij dat we de komende weken een aantal ballen kunnen laten liggen. Dat jongleert toch een stuk makkelijker. Ik wens jullie een fijne zomer!
photocredits: Flat lay photo created by freepik – www.freepik.com
