Ik sta bepakt en bezakt voor de Albert Heijn en krijg een foto doorgestuurd van een vriendin vanaf het zonnige Kreta. Het perfecte clichébeeld van het witte kerkje en een stralend blauwe lucht. Moeders ontspannen op een bankje aan de ene kant. Vrolijk stoeiende kinderen aan de andere kant. #Momlife staat erbij. Ik zucht, pak m’n boeltje bij elkaar en fiets, net zo clichématig, door de Hollandse regen naar huis. Daar toont schoonmoeder net foto’s van familie op vakantie op Gran Canaria. Schoonzus met een boekje op het terras. Nichtje bij een prachtig buitenzwembad. Neefje bij een uitgestrekt strand. Je kunt je er iets bij voorstellen… ‘s Avonds op Facebook en Instagram komen vergelijkbare plaatjes voorbij van Frankrijk, Corsica en wederom Kreta… Normaal gesproken kan ik hier best tegen. Maar ik kan het deze keer niet helpen. Ik ben jaloers. Ik vind het geen charmante eigenschap. Gun iedereen ook echt vakanties. Maar man, wat snak ik zelf naar de zon. Een verlate winterdip doet zijn intrede. Ik voel dat ik verander in de boze oude man waar Snelle over zingt in zijn liedje ‘Winterdip’.
Nu ben ik lang genoeg moeder om te weten dat voor en achter die idyllische snapshots ook gewoon momenten met mopperende kinderen zitten.
Normaliter ben ik helemaal niet zo van de winterdip. En al helemaal niet in April. Maar dit jaar duren de regen en de kou voor mijn gevoel al zo lang… Ik hunker naar wat warmte. Even met je ogen dicht met je snoet in de zon. Ik verlang naar ontspanning. Naar de rust die al die mooie plaatjes doen vermoeden. Thuis is het momenteel veel op eieren lopen. Er wordt meer gemopperd en gegild dan mij lief is. Nu ben ik lang genoeg moeder om te weten dat voor en achter die idyllische snapshots ook gewoon momenten met mopperende kinderen zitten. De kans is groot dat de fotograaf bij het kerkje vlak voor de foto nog riep: “kappen nu met aan elkaar trekken en lach gewoon eens voor de foto”. Waar de kinderen hier grommen en klagen, doen ze dat daar natuurlijk ook. “Maar”, zo mopper ik nog even verder in mijn hoofd, “dan grommen en klagen we in ieder geval nog in de Griekse zon…”
De mopperende oude man in mij klaagt steen en been omdat wij “alleen in de zomer één weekje naar de camping kunnen en dan vast weer in de regen zitten”.
Bij al die prachtige plaatjes denk ik ook steeds: “Waar doen ze het van?!”. De mopperende oude man in mij klaagt steen en been omdat wij “alleen in de zomer één weekje naar de camping kunnen en dan vast weer in de regen zitten” en “Jan en alleman gewoon naar de zon vliegt in zo’n tussenvakantie”. Tegelijkertijd schaam ik mij voor zulke gedachten. Want wij hebben niks te klagen. We zijn dan wel niet met vakantie, we zijn al wel naar het tropische zwembad, de bioscoop, Monkey Town én Mini Mundi geweest. We komen niets te kort.
Dat wat je wél hebt, dreigt door al die mooie plaatjes op de sociale media te verbleken.
Dat is het venijnige van die sociale media. Hoe leuk het ook is om iedereen te volgen en ook je eigen momenten te delen, het confronteert je ook met dat wat je niét hebt. En dat wat je wél hebt, dreigt door al die mooie plaatjes ook nog eens te verbleken. Het gras was altijd al groener aan de overkant. Maar dankzij de sociale media straalt boven dat andere gras nu ook nog eens de Griekse zon terwijl jouw gazonnetje verzuipt in de Hollandse regen…
Het algoritme van het echte leven, zullen we maar zeggen.
De sociale media tonen maar een deel van de werkelijkheid. Dat weet ik dondersgoed. En toch hè… Mijn partner voegt daar nog aan toe: het is ook maar net in welke kringen je verkeert. Woon je ergens in een achterstandswijk en wonen jouw vrienden, familie en kennissen daar ook, dan zien de plaatjes op social media er heel anders uit. Die zitten heus ook niet allemaal op een tropisch eiland. Het algoritme van het echte leven, zullen we maar zeggen.
Wanneer ik mijn ogen sluit, waan ik mij bijna in de Griekse zon. Bijna…
Terwijl ik dit schrijf schijnt de zon toch even in mijn gezicht. Het is dan wel slechts de weerspiegeling van een beginnend zonnetje op het zonnepaneel van de overburen, het ís een zonnetje. Wanneer ik mijn ogen sluit, waan ik mij bijna in de Griekse zon. Bijna… Het weerbericht biedt hoop voor komende week. Ik besluit de sociale media voor een weekje gedag te zeggen en mij volop te richten op de zonnestralen die komen. Hopelijk zwaai ik die verlate winterdip dan net zo snel uit als hij is gekomen.
Photocredits: https://www.komoot.com/nl-nl/highlight/3413581
