Dat vakantie met kinderen hard werken is schreef ik vorig jaar al. Dit jaar is het niet anders. Momenteel zitten wij een weekje in een huisje in Renkum. Een dorpje vlakbij Wageningen. Dit jaar kozen we ervoor een huis te huren via airbnb. Een perfecte keus. We zitten in het sfeervolle huis van een ander gezin met drie kinderen. De kinderen zijn allemaal precies een jaar ouder dan de onze, en dus is alles wat we nodig hebben én meer aanwezig. Het voelde meteen als thuiskomen. Dat de twee oudsten na aankomst meteen een uur zónder ruzie boven speelden met al het voor hen nieuwe speelgoed zegt al genoeg… Het is, net zoals zoveel momenten van het ouderschap, een vakantie vol paradoxen. Het ene moment genieten we volop, het volgende hoor ik mijn partner zeggen: “kunnen we de tijd niet gewoon even een paar jaar vooruitspoelen naar een vakantie met kinderen die zichzelf kunnen redden?!” Toch had ik deze week voor geen goud willen missen.
Met twee van de drie kinderen overduidelijk in, excusez-le-mot, een “sprongetje”, is vakantie op z’n zachtst gezegd uitdagend te noemen.
De vakantie begon chaotisch. Met twee van de drie kinderen overduidelijk in, excusez-le-mot, een “sprongetje”, is vakantie op z’n zachtst gezegd uitdagend te noemen. De middelste wordt over een paar weken vier en haalt nog even het maximale uit zijn peuterpubertijd. Weglopen, woede uitbarstingen of gewoon demonstratief op je gat gaan zitten en weigeren verder te lopen. Geregeld trekt hij alles uit de kast om het, zo lijkt het in ieder geval, ons zo moeilijk mogelijk te maken. Wij op onze beurt trekken ook heel onze trukendoos open om dit te doorbreken. De ene keer met een grapje, de andere keer met een boze tirade als ons portie geduld al eerder die dag verbruikt is. We laten ons er in ieder geval niet door weerhouden. Dat “stomme bos” gaan we toch echt gewoon in, of hij er nu zin in heeft of niet. Dat hij er daarna niet meer uit weg wil laat zich natuurlijk raden…
Je kunt je kont niet meer keren zonder haar ergens vandaan te plukken waar ze niet mag zijn of iets uit haar handen te pakken dat ze niet mag hebben.
Ook de jongste maakt het ons niet per se gemakkelijk deze week. Ze heeft twee weken terug het lopen helemaal ontdekt. Klimmen en klauteren kon ze al als de beste maar nu ze ook echt goed kan lopen is het huis echt te klein. Je kunt je kont niet keren zonder haar ergens vandaan te plukken waar ze niet mag zijn of iets uit haar handen te pakken dat ze niet mag hebben. Best lastig als je in andermans huis zit en je continu alle leuke snuisterijen die her en der uitgestald staan moet veiligstellen. Er staan bakken vol met speelgoed en toch voelt ze zich het meest aangetrokken tot de deurtjes van de kachel of de kast met dvd’s… We zeiden het vanaf dag één al: dit allerschattigste meisje wordt de ergste van de drie. Die voorspelling lijkt waarheid te worden. Toch genieten we enorm van de ontwikkelingen die ze de laatste weken weer laat zien. Haar volhardendheid is bewonderenswaardig én dodelijk vermoeiend. De triomfantelijke blik als dat wat eigenlijk niet mag haar toch is gelukt is stiekem onbetaalbaar.
Als het zo blijft, blijf ik écht niet tot maandag!
De gouden combinatie van een stronteigenwijze peuter, een vingervlugge dreumes en de oudste die bij tijd en wijlen natuurlijk ook zijn aandacht vraagt maakten dat ik op dag twee van de vakantie nog riep: “Als het zo blijft, blijf ik écht niet tot maandag. Ik word helemaal gek hier!” Maar gelukkig brak halverwege de week de zon niet alleen letterlijk maar vooral ook figuurlijk door. De kinderen werden rustiger (relatief dan hè, het blijven er drie onder de zeven…) en hoewel we iedere avond alsnog gevloerd op de bank hangen voel ik wel een soort innerlijke rust naar boven komen. Een gevoel van vermoeidheid die nu ook gepaard gaat met tevredenheid. Over de uitjes die we maken, het lekkere huis, het mooie weer. Maar ook over de inspiratie die van binnen begint te borrelen. Niet alleen voor mijn blog maar ook andere projecten waar ik mee bezig ben. Een gevoel dat ik lange tijd niet heb gehad.
Een ware wespenplaag verjoeg ons van het terras van het idyllische pannenkoekenrestaurant in het bos.
Zowel de energie als ook het geld dat we in deze vakantie steken is het dus zeker wel waard. Oké, de achtenzestig euro die we betaalden om uiteindelijk met vier pannenkoeken in kartonnen dozen en twee hamburgerbakjes gevuld met poffertjes naar ons huisje te rijden waren een tegenvaller. Een ware wespenplaag verjoeg ons van het terras van het idyllische pannenkoekenrestaurant in het bos. Lauwe pannenkoeken versiert met stroop uit wegwerpkuipjes en poedersuiker uit zakjes opgegeten aan onze “eigen” keukentafel: niet helemaal het romantische plaatje dat ik voor ogen had toen we besloten uit eten te gaan maar hé, het is in ieder geval wel een goed verhaal.
Genieten en hard werken wisselen elkaar continu en in razend tempo af.
Deze vakantie is een typische vakantie met kleine kinderen. Genieten en hard werken wisselen elkaar in razend tempo af. Iedere dag gaan we wel op pad. Zo keken we onze ogen al uit in de Apenheul, werden de jongens tot ridder geslagen in kasteel Doorwerth en genoten we van de prachtige Ommuurde Tuin en de wandeling bij de Blaauwe Kamer. We genieten van de mooie omgeving én van de taartjes die we steevast bestellen na een lekkere wandeling door de natuur. In de speeltuin van Jan Klaassen wisten de broertjes zich urenlang samen te vermaken. Onbevreesd gingen de gebroeders samen van de hoogste glijbanen. De oudste constant met een beschermende arm over de schouder van zijn broertje. In de touwbrug zagen we hoe enorm ook hij dit jaar gegroeid is: in durf, doorzettingsvermogen en souplesse.
Kinderen die ons de stomste ouders van de wereld vinden omdat ze naast een cadeautje uit het souvenirwinkeltje niet ook nog eens frietjes krijgen.
Tegelijkertijd hebben we ook gewoon te maken met gemopper en geruzie. Kinderen die niet willen luisteren of doorlopen. Die we krijsend in de auto moeten zetten omdat ze, na uren spelen, nog niet weg willen uit de speeltuin. Die ons de stomste ouders van de wereld vinden omdat ze naast een cadeautje uit het souvenirwinkeltje niet ook nog eens frietjes krijgen. Die ons horendol maken door in de auto iedere vijf minuten te vragen of we er al zijn of dreigen te gaan spugen (hallo wagenziekte…). Geklets, getetter en geschreeuw, het liefst alle drie tegelijkertijd. Maar, dat zou thuis niet anders zijn. En dus nemen we het voor lief en genieten we van alles wat er thuis niet zou zijn.
Hoe verleidelijk vooruitspoelen soms misschien lijkt, het is beter om gewoon zo nu en dan even de pauzeknop in te drukken.
Hoewel deze vakantie voor ons dus niet echt ontspannen is, genieten we wél. Zelfs van alle hectiek die deze vakantie met zich meebrengt. Hoe erg we soms ook verlangen naar de tijd waarin de kinderen iets minder zwaar aan ons hangen en we op vakantie misschien zo waar eens rustig een boekje kunnen lezen, ik weet dat deze tijd nooit meer terugkeert. Hoe verleidelijk vooruitspoelen soms misschien ook lijkt, het is beter om gewoon zo nu en dan even de pauzeknop in te drukken en te genieten van dat wat er nu is. Oh en dat mislukte etentje? Dat gaan we vanavond gewoon herkansen bij het eetcafé hier om de hoek. Binnen wel te verstaan. Die wespen boren me niet nog een keer een gezellig etentje door de neus.
Foto credits: “https://www.freepik.com/photos/travel-suitcase”>Travel suitcase photo created by freepik – www.freepik.com</a>
