De vakantie komt ten einde. Het nieuwe schooljaar dient zich aan. De agenda vult zich alweer in hoog tempo met zaken als kennismakingsgesprekken, inloopochtenden en studiedagen. Het grote gepuzzel kan weer beginnen. De grotere maten gymschoenen en -kleding zijn, zoals bij vele andere gezinnen, nog net op het nippertje aangeschaft. Nieuwe drinkflessen staan naast de broodtrommels klaar om weer gevuld te worden. Het einde van deze vakantie smaakt bitterzoet. Hoe bewust ik mij er ook van ben dat vijf weken zomervakantie een luxe is, toch voelt het als te kort. We hadden dit jaar aardig wat weken nodig om aan het nieuwe ritme te wennen en net nu het soepel lijkt te gaan lopen klopt het echte leven weer aan… dat zal je altijd zien. Schreef ik aan het begin van de vakantie nog over de vakantieblues omdat we er zo moeilijk in kwamen, huilt mijn hart nu een beetje omdat het weer ten einde komt. Niets zo tegenstrijdig als het ouderschap…
In mijn achterhoofd spookten steeds meer de gedachten aan dat wat gaat komen
Deze laatste vakantieweek stond in het teken van de verjaardag van onze middelste zoon en een logeerpartij van opa en oma. Na wat voor hem een eeuwigheid had geleken werd onze kleuter eindelijk vijf! Op de dag zelf feest bij de BSO en feest thuis. Later in de week zijn kinderfeestje en vandaag nog een klein, laatste “grote mensenfeest”. En tussendoor heel veel tijd met opa en oma. Het was fijn maar het was ook veel, vooral in dit laatste weekend. En in mijn achterhoofd spookten steeds meer de gedachten aan dat wat gaat komen en hoewel dat de pret niet zou mogen drukken, deed dat het soms toch wel een beetje.
Ik vind het spannend de vakantie weer uit te gaan.
Ik ging niet lekker de vakantie in en vind het dan ook spannend de vakantie weer uit te gaan. Alle ballen die ik voor de vakantie heb laten vallen, liggen te wachten om weer opgepakt te worden. Mijn fysieke gezondheid laat helaas te wensen over en daarom komt er na de vakantie een flinke bal bij: een revalidatietraject om fysiek sterker te worden en beter om te kunnen gaan met de pijn die er is en hopelijk wat kan afnemen. Hoe krijg ik dit in het al zo volle schema ingepast. Wat kan of moet eraf of anders? Ik ben gemotiveerd om ermee aan de slag te gaan maar vind het ook reuze spannend.
In de laatste weken voor de vakantie stapte ik flink in een aantal oude valkuilen.
Op het werk kijk ik uit naar leuke taken, het weerzien met collega’s en mijn ‘oude’ studenten en het ontmoeten van nieuwe studenten. Maar tegelijkertijd vrees ik ook de druk die weer gaat komen. In de laatste weken voor de vakantie stapte ik flink in een aantal oude valkuilen. Hoewel ze langere tijd goed verscholen waren geweest, en het zoveel beter leek te gaan, bleken een aantal gaten in de weg toch nog niet geheel gedicht te zijn. Struikelend ging ik over de finish. Niet helemaal (of helemaal niet?) het gracieuze einde van het jaar waarop ik had gehoopt. Zeker niet na weer een jaar herstellende te zijn geweest van mijn eerdere burn-out. Ze zeggen niet voor niets: drie stappen vooruit, twee stappen achteruit. Na weer even geproefd te “mogen” hebben van hoe dat voelde weet ik nu weer goed wat ik niét wil. Kan ik mijn grenzen bewaken in dit nieuwe schooljaar? Aan gebrek aan goede voornemens zal het in ieder geval niet liggen.
Ik vind het fijn dat er door school weer ritme komt maar wat ga ik de kinderen tegelijkertijd ook missen als we weer in dat keurslijf zitten.
Ik vind het fijn dat er door school weer ritme komt en daarmee, ondanks de vollere schema’s, toch hopelijk ook wat rust. Voor de kinderen en voor onszelf. Maar wat ga ik de kinderen tegelijkertijd ook missen als we weer in dat keurslijf zitten. Want hoe pittig het soms ook was tijdens de vakantie, wat was het ook fijn om zoveel tijd samen door te brengen. Om meer en andere dingen samen te doen. Weer even heel bewust te worden van de stappen die gezet zijn. Te genieten van de groei die ze alle drie hebben doorgemaakt. Heel veel te lachen en knuffelen (en óók heel veel boze buien af te handelen). Ging de tijd in de vakantie al snel voorbij, ik weet dat de tijd tijdens de schoolweken nog sneller zal vliegen. Zo snel dat je niet altijd alles bewust op je in kunt laten werken.
Wat ga ik de ochtenden zonder wekker, ochtendspits of stapels broodtrommels missen…
Maar goed, de vakantie is toch echt voorbij. Man, o man, wat ga ik de ochtenden zonder wekker, ochtendspits of stapels broodtrommels missen. Evenals de avonden gevuld met afleveringen van B&B vol liefde… (Mijn partner treurt om dit laatste overigens wat minder). Maar lang leve het onderwijs, want na acht lesweken hebben we gewoon alweer herfstvakantie. Dan duiken we weer even een weekje terug in de vakantiebubbel. En in de tussentijd zal ik ook zeker gaan genieten van de drie dagen per week waarop ik niet de hele dag “mama mama mama” hoor maar mij bezig mag houden met andermans (jongvolwassen) kinderen.
photocredits: Photocredits: Image by Freepik
